Mostrar mensagens com a etiqueta cuonta para ninos. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta cuonta para ninos. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 24 de julho de 2007

Abinturas de Facanito (04)



Por Fracisco Niebro



La grande sanja

Rosica andaba agora mais calma. Guardar un segredo ye ua cousa que dá muito trabalho i cobradeiros de cabeça. Subretodo quando ten de ser guardado por ua pessona sola. Agora l segredo yá nun era solo deilha i podie falar subre el cula sue amiga Ana. Todos ls dies, a fin de scuola i apuis de habéren feito ls trabalhos de casa, las dues amigas íban a tener cun Facanito que, a cada die, le pregaba partidas mais granudas.
Éran trés grandes amigos. Quando Ana fizo anhos, ls pais ouferecírun-le tamien un cumputador. Agora yá nun pensaba noutra cousa senó an traier a Facanito pa l sou cumputador. Nin que fura solo por ua fin de sumana. Pensaba, pensaba i nun bie maneira de resolber l porblema. Até que se decidiu a falar cula sue amiga.
- Rosica, puodo-te pedir ua cousa?
- Stá bien.
- Tu nun t’amportas que you lhiebe, a las bezes, Facanito pa l miu cumputador?
- Stá bien. I cumo lo bás a lhebar?
Las dues amigas falórun, çcutírun i nun achában meia de resolber l porblema. Anton, fúrun-se a tener cun Facanito a ber l que el dezie. L Clube de l Facanito funcionaba cun democracie, i tenien de le pedir l’oupenion a ber se el staba d’acuordo. Mas yá tenien ua eideia pa lo cumbencir: l cumputador de Ana era mais moderno i até tenie letras nuobas i mui angraçadas de que Facanito iba a gustar muito.
Naquel die a la tarde, las dues amigas stában algo nerbiosas. Rosica até yá tenie gana de tornar para an casa de Ana, pus la mai fazie siempre uas merendas de que eilha gustaba muito. Agora, por bias de Facanito, yá muito tiempo que nun iba alhá. Abrírun l cumputador, cumo questumado, i deixórun que Facanito s’adbertisse un cachico pus, al percípio, staba siempre cun gana de fazer pirraça por haber stado fechado. Apuis Rosica dixo-le:
- Facanito, tu nun gustabas de ir pa l cumputador de Ana? Se biras las letras galanas que el ten...
- I até ten mais de cien quelores... acrecentou Ana.
Facanito fizo-se nun x, assi culs braços i las piernas stendidas pa ls lhados, i screbiu por baixo:
- Stou na pecina a buiar. Nun m’anterrómpades, a ber se me nace algua eideia.
Las dues amigas mirórun ua pa l’outra, ancolhírun ls ombros i fúrun-se a morar culas monhecras. Quando biu que nun le stában a dar atençon, Facanito fízo-se nun u i ampeçou a boziar:
- uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu!
- Nun bózies tan alto que mie mai puode oubir, dixo-le Rosica. Nun sós capaç de fazer nada sin star siempre a meter facanitos.
- Yá resolbi l porblema. Chama-se correio eiletrónico.
- Correio eiletrónico para quei?, preguntou Ana.
- Para que habie de ser? Para you ir pa l tou cumputador, respundiu Facanito.
- Mas you inda nun tengo correio eiletrónico.
- Nun tenes correio eiletrónico? Nun puode ser, dixo Facanito cun ua cara mui séria. Spabila-te, porque l correio eiletrónico ye mui amportante para falar culs amigos.
- Só se you falar cun miu pai, dixo Ana. Mas se calha bai a lhebar muito tiempo.
- Ye nistante, dixo Rosica. Miu armano puso-lo ne l miu cumputador nun sfergante.
Rosica i Ana fúrun-se a falar culs pais desta. Tenien un bun argumento: se tubíran correio eiletrónico podien falar ua cula outra, sin tenéren que star siempre juntas. Assi até era melhor para quando chobisse ou fazisse muito friu.
L pai de Ana alhá se cumbenciu i a soutordie las dues amigas yá podien mandar cartas ua a la outra. Mas l mais amportante era mandar a Facanito pa l cumputador de Ana.
Quando tornórun a falar cun Facanito, este staba cheno de miedo:
- Sabeis que l correio eiletrónico ye cumo se fura ua grande sanja? Ye tan scura que se calha até hai miedos por alhá.
- Nun tengas miedo, assossega-lo Ana. Tu bás por un filico cheno de eilhetrecidade. Ora, la eilhetrecidade dá lhuç, por isso nun puode ser scura. Bás a ber que até gustas.
- Mas ye tan streitico que bou a quedar todo splanchado. Tengo que me fazer nua lhinha mui finica, dixo Facanito ampeçando-se a sticar, a sticar até quedar ua lhinha tan lharga que quaije salie de la pantalha i tan finica que mal se bie.
Las dues amigas rien-se. Por fin, Facanito puso-se mui dreito i dixo:
- Stou pronto.
Ana metiu a Facanito nua carta mui guapa i preguntou-le:
- Stás pronto, Facanito?
- Stou pronto. Nó, nó... stou chenico de miedo! Se nun fura por seres mie amiga, nun aceitaba. Mas hai que tratar bien ls amigos i até fazer sacrafícios para guardar l’amisade.
- Anton, respundiu Ana, bou a cuntar até trés: un, dous trés. Buona biaije!
I carregou ne l boton que diç enter.
Las dues amigas salírun lhougo a correr para casa de Ana, para recebir a Facanito.
Será que la biaije corriu bien? Será que Facanito nun se perdiu, nien achou miedos pul camino?



domingo, 15 de julho de 2007

Abinturas de Facanito (03)


L clube de ls amigos


Naqueilha nuite, Rosica staba triste porque habie mandado ambora la sue amiga Ana. La mai bien le preguntou l que se habie passado, mas eilha nun le quijo dezir. Staba arrependida de la haber mandado ambora. Arrependida i triste.

A soutordie, lhougo cedo, Rosica asperou Ana ne l camino de la scuola pa la cumbidar a jogar cun eilha. Mas çculpou-se que nun podie ser lhougo a seguir a la salida de scuola. Que eilha, apuis, la iba a chamar a casa.

Rosica querie falar purmeiro cun Facanito, a ber se le podie cuntar l segredo a la sue amiga Ana. Sabie que Facanito iba a gustar de la sue amiga, que a las bezes até le ganhaba a jogar al Jogo de las Letras.

Rosica bieno a correr to l camino de la scuola para casa i, sin tirar la bolsa de las cuostas, lhigou lhougo l cumputador. Staba cun sprança que Facanito nun tardasse muito a aparecer.

Ampeçou a chamar pul r, apuis l s, l t, l c, l j, l n, l o, l a. Mas Facanito nun habie meia de aparecer. Rosica yá ampeçaba a quedar anrabiada. Chamou inda l m i... nada. Yá mui anrabiada, chamou l z i sale-le ua abeilha a bolar pula pantalha:

- zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!

- Staba a ber que nun mais benies!, dizo-le Rosica, meio a renher.

- Buonas tardes! Nun ye assi que se diç?, preguntou-le Facanito.

- Agora nun tengo gana de me rir.

- Assi ye que you gusto de te ber, solo un cachico anrabiada. Nun me chamasse you Facanito!

- Yá sei. Mas tengo un porblema mui grande para resolber, tornou-le Rosica cumo quien faç un pedido.

- Un porblema? You gusto de porblemas. I qual ye l porblema?

- L porblema sós tu, dixo Rosica apuntando cul dedo para Facanito.

- Nó, you nun sou porblema, you sou Facanito.

- Stá bien, yá chega de grácias. Calha-te, senó zlhigo-te!

- Pronto, pronto! La mie ama ye que manda, dixo Facanito ancolhendo-se todo.

- Antes de te conhecer, you jogaba siempre cula mie amiga Ana. Ye la mie maior amiga. Mas tu nun quieres que you çcubra l nuosso segredo. Assi yá nun puodo jogar cun eilha.

Anquanto Rosica falaba, Facanito iba fazendo calanhas culas alas de l z i a eilha yá le daba la risa.

- Un segredo ye un segredo, dixo Facanito mui sério. Se lo cuntares yá nun ye segredo.

- Mas Ana ye la mie maior amiga! Siempre le cuntei todo.

- Tenes rezon, ye mesmo un porblema mui grande. Tan grande cumo ua unha!

- Nun gusto que fagas caçuada de mi!, dixo Rosica.

- Çculpa, mas tengo miedo que eilha nun guste de mi.

- Bás a ber que eilha bai a gustar muito de ti. Ye mui guapa i tamien bás a gustar deilha.

- Deixa-me pensar...

- Mas pensa debrebe, que tengo de la ir a chamar.

- Assi a falar nun me deixas pensar... I qual achas que ye la letra mais guapa para you le aparecer?

- Yá me stás a meter facanitos outra beç!, gritou Rosica yá sin pacéncia.

- Stá bien, cuncordo. Mas cun ua cundiçon: bamos a fazer un clube todos trés.

- Buona eideia, dixo Rosica batendo palmas.

- Bamos-le a chamar Clube de ls Amigos de Facanito.

Rosica nun quijo oubir mais nada i saliu a correr pula puorta fuora. Yá de la puorta, inda le gritou a Facanito:

- Deixa-te star que nistante bengo.

Quando Rosica chegou cula sue amiga Ana, esta nin querie acraditar. Agora yá antendie porque Rosica dezie que falaba culas letras ne l cumputador. Pediu-le çculpa i quedórun mais amigas do que dantes. Yá era de nuite scuro quando la mai de Ana la bieno a chamar para cenar. Até renhiu cun eilha:

- Nun puodes quedar até tan tarde na jolda. Tenes de fazer ls deberes de la scuola.

Ana iba tan cuntenta que nin oubiu l que la mai le dixo. Agora yá solo pensaba ne l sou nuobo amigo. Tenie que asperar a soutordie al fin de la scuola. Un die parecie-le muito tiempo i eilha nun tenie pacéncia para asperar tanto. Apuis lhembrou-se que aqueilha falta de pacéncia éran ls facanitos que le metie l sou nuobo amigo i dou ua risada. La mai mirou para eilha i dixo-le:

- Quando benes para Rosica até parece que quedas boubica.

Fracisco Niebro


quarta-feira, 11 de julho de 2007

Abinturas de Facanito (02)



A Saber de Facanito

Rosica mal acunhou uolho naqueilha nuite, a pensar ne l sou nuobo amigo. Na scuola tamien nun era capaç de pensar noutra cousa i nun staba cun atento a la liçon. Nun paraba de screbir ne l caderno. La pursora achou que algo nun staba bien pus Rosica era mui biba i faladeira, siempre pronta a respunder a todas las preguntas. Fui-se a tener a la carteira de deilha, mas Rosica, quando biu benir la pursora, fechou l caderno.
- Rosica, amostra alhá l que stabas a screbir ne l caderno!?
Rosica staba culs cotobielhos an riba l caderno i tenie l queixo stribado nas manos, mas la porsora alhá le cunseguiu sacar l caderno. Tenie yá dues fuolhas chenas de més, todos apegados uns als outros.
- Rosica, beio que gustas muito de la letra m!, dixo-le la porsora.
- Gusto deilhes assi seguidos porque parécen ua carreira de brugos apegados uns als outros.
- Deixa alhá l m an paç i mira a ber se stás cun atento.
Ls sous cumpanheiros rírun-se, mas Rosica nun gustou nada. Mal apenas la scuola acabou, botou-se a correr para casa i fui dreita al cumputador. Assi que quedou lhigado, chamou lhougo la letra m i dixo, sin asperar que eilha aparecira na pantalha:
- Oulá, Facanito!
Mas l m nun se mexie. Parecie ua letra muorta, sin bida. Anton, tornou a chamar:
- Facanito!, mas nada, la letra nun dezie nin ai, nin ui!
Rosica ampeçou a pensar que l sou amigo se habie ido ambora por eilha quaije haber çcobierto l sou segredo na scuola. Yá culas lhágrimas a beilar ne ls uolhos, ampeçou a chamar pulas letras todas, uas atrás las outras i sin mirar para eilhas. Quando chamou l f, las letras ampeçórun-se todas mexer para un lhado i para outro. Apuis, fazírun ua ruodra i ne l meio apareciu l f a fungar, cula cabecica cumo un gato:
- fffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff!
- Ye Facanito!, dixo Rosica nun grito.
- Oulá Rosica, anganhei-te outra beç!
- Assi nun gusto, i quedo triste.
- You chamo-me Facanito i gusto de meter facanitos als mius amigos.
- L que ye meter facanitos?
- Ye picá-los, pregá-le partidas a ber se eilhes se anrábian un cachico. Cumo stou siempre eiqui fechado, tamien tengo que m’adbertir.
- Anton tu nun sós un m?
- Nó, sou la letra que you quejir i tu ye que tenes de adebinar. Quanto tu yá stubires a quedar cun facanitos ye que you apareço. Nun ten grácia?
- Assi, tengo de jogar siempre L Jogo de las Letras.
- Deiqui palantre bás-le a poner outro nome: A Saber de Facanito.
- Anton bamos a jogar A Saber de Facanito?
- Bamos.
Rosica ampeçou a chamar las letras ua por ua, mas sin ampeçar pul percípio, a ber se çcubrie mais debrebe a Facanito. Chamou l d, l g, l t, l q, l h. Quando l h apareciu na pantalha, alhá staba Facanito sentado cumo se fura ua cadeirica.
- Agarrei-te! diç Rosica.
- Rosica! Rosica! oube-se chamar de la rue.
- Ye la mie amiga Ana, que yá sanou. Tenes que te scunder.
- Ah, que pena, agora ye que ampeçaba a ser adebertido! dixo Facanito.
- Até manhana!
- Até manhana!
Rosica fui-le a abrir la puorta a Ana i esta preguntou-le:
- Cun quien stabas a falar?
- Cun naide... Staba a falar culas letras ne l cumputador.
- Ls boubicos ye que fálan eilhes solos, dixo-me mie mai. Las letras nun fálan.
- Fálan, fálan! I bai-te ambora de mie casa que yá nun gusto de jogar cuntigo.
Ana saliu a chorar i Rosica quedou tamien mui triste. Por bias dun amigo nun podie perder ls outros. Nun staba cierto, porque ls amigos son mui amportantes i quantos mais melhor.
Rosica quedaba agora cun un porblema para resolber. Facanito, se era amigo deilha, tenie que l’ajudar.

Fracisco Niebro

domingo, 8 de julho de 2007

Abinturas de Facanito (01)

Ampeça-se cun cuontas mirandesas oureginales que son deregidas als ninos, assi deixando clara l'amportança que las cuontas ténen para eilhes, yá que son eilhes l mais amportante pa la lhéngua mirandesa.


L segredo de Rosica

Rosica andaba chena de proua cul cumputador que ls pais le habien ouferecido pu ls sous anhos.

Yá sou bien grande, pensaba. I nun tengo de armar mais antrequidéncias cun miu armano por ir pa l cumputador del.

Agarraba l rato cumo quien fai fiestas i iba çcubrindo todo l que l cumputador tenie andrento, cumo se fura un palácio cun muito quarto, salas, jardins. Até tenie ua puorta que daba pa l mundo, que le cháman anternete. Tanta cousa guapa que eilha podie ber i daprender sien salir de l sou quarto i sien deixar la sue monhecra preferida, que la puso bien porriba la pantalha, ls uolhos bien abiertos a mirar par’eilha. Mas l que Rosica mais gustaba era de jogar L Jogo de las Letras, ambentado por eilha. Era assi. Cerraba ls uolhos i iba chamando las letras, ua por ua:

- A, adonde stá?

Apuis, sin abrir ls uolhos, sticaba l dedico fura-bolhos, abaixaba debarico até sentir l botonico de la letra i... zás,

- Agarrei-te!

I miraba pa la pantalha a ber l feitiu de la letra. Apuis tornaba a fechar ls uolhos, daba ua risadica cula boca fechada i sentie las rosas de la cara quaijeque a topá-le nas narizes. Iba ampalpando l teclado até tener l fura-bolhos mesmo an riba l boton de l B. Anton, carregaba, dezindo:

- B, oularé!

I alhá staba l B culas sues dues barrigas.

- C, ué!

Cuntinaba culas letras todas até chegar a la fin de l ABC. Apuis, mudaba l feitiu de las letras i tornába-las a chamar ua por ua, mas agora salteadas.

A las bezes, la sue amiga Ana benie a jogar cun eilha i dambas a dues passában un cacho de la tarde a ber quien era capaç de chamar las letras todas sien se anganhar.

Ua tarde, staba Rosica a jogar, eilha sola, L Jogo de las Letras. Staba triste porque la sue amiga Ana achou-se mala i nun podie benir a jogar cun eilha. Assi, até L Jogo de las Letras perdie la grácia. Desta beç, yá nien le daba la gana de mirar pa la pantalha. Apuis de haber chamado la letra m, iba-se a alhebantar i pareciu-le ber ua cousa a andar pula pantalha al palantre. Era um m que andaba, cumo se fura un brugo:

- mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Quando l m iba a meio de la pantalha, ampeçou a falar mui baixico:

- mé mé mé mé mé mé mé mé mé mé mé mé mé.

Rosica nien querie acraditar. Dou-le gana de boziar pula mai mas, quando iba a abrir la boca, l m parou de andar, bolbiu-se para eilha, alhebantou ua pierna i dixo cua ua boç mui serena:

- Xiu! Deixa-te star!

Mal apenas acabou de falar, ampeçou a beilar pula pantalha toda, purmeiro an riba dua pierna, apuis doutra, apuis patinando i dando saltos cumo quien faç trites. Era tan adbertido que Rosica nun tiraba ls uolhos del i ampeçou-le a dar la risa. A cierta altura l m deixou-se caier i quedou dreito cumo ua lhinha.

- Stou cansado! Stou cun falta de prática, pus yá muito tiempo que naide me deixaba beilar assi na pantalha.

Rosica cuntinaba calhada, sin tirar ls uolhos del.

- Cumo te chamas?

- Chamo-me Rosica. I tu, chamas-te Mé?

- Ah!Ah! Ah! Ah! Ah!

- Porque te stás a rir?

El trocie-se tanto cula risa que tamien Rosica s’ampeçou a rir.

- Anganhei-te bien! You pareço um m mas nun sou un m. Cháman-me Facanito.

- Nunca oubi un nome assi!

- Rosica, bamos a tomar banho, que son horas. Era la mai a chamar.

- Sconde-me debrebe, zlhiga l cumputador i nun digas a naide que me biste. Manhana tornas a tener cumigo. Pormetes guardar este segredo solo para nós?

- Pormeto, respundiu Rosica anquanto zlhigaba l cumputador.

- Até manhana!

- Até manhana! Yá stou a ir, dixo Rosica pa la mai, anquanto abanaba la manica a dezir adius a Facanito.

Fracisco Niebro