Mostrar mensagens com a etiqueta traduçon. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta traduçon. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 25 de agosto de 2008

Alma adorada mie



Ua traduçon einédita de l Abade Manuol Sardina


Publica-se eiqui [yá salida ne l Jornal Nordeste de 19 de Agosto de 2008] la traduçon de l soneto de Luís de Camões Alma minha Gentil feita pul Abade Manuol Sardina. La traduçon fui ambiada a José Leite de Vasconcelos an carta de 31 de márcio de 1885, que nunca chegou a publicar nin deilha sequiera mos deixou nota. L abade Manuol Sardina (era assi assinaba quando screbie an mirandés) era natural de San Martino i fui, possiblemente, l purmeiro mirandés que screbiu la lhéngua mirandesa.


Alma adorada mie, que secumbiste
Tan cedo, d’esta bida descuntente,
Descansa alhá no cielo aternamente
I biba you na tierra siempre triste.

Se na glória aternal, donde chubiste,
D’esta bida hai lhembrança realmente,
Nun squeças esse amor fuorte, eicelente,
Que yá nos uolhos mius tan puro biste.


I se bés que puode algo merecer-te
L lhuito i l delor que me quedou
De la mauga forçosa de perder-te:


Roga a Dius, que tous anhos ancurtiou,
Que tan cedo d’acá me lhiebe a ber-te,
Cumo de los mius uolhos te lhevou.

Luís de Camões
Traduçon de l Abade Manuol Sardina, 1885.


sexta-feira, 15 de fevereiro de 2008

Jasus

Cuonta de Miguel Torga

Comien todos l caldo, arrecolhidos i calhados, quando l nino dixo:
- Sei un niu!
La Mai lhebantou para el ls uolhos negros, a preguntar. L Pai, esse, perdido na lunjura questumada, nien oubiu. Mas l pequeinho, ou pa le respunder a la Mai, ou pa spertar l Pai, tornou:
- Sei un niu!
Ende l bielho oupiu l capion de ls uolhos pesados, i quedou tamien cun atento.
L nino, antoce, un cachico albrotado, cuntou-le. Cuntou que a la tarde, quando benie para casa cula canhona, bira un pintaxirgo a salir de andrento un grande cedro. I tanto mirara, tanto afilara ls uolhos pa la spessura de la rama, que çcubrira l manhuço negro, a la punta de riba, nun galho.
La Mai buie las falas de l filho, a beisá-lo todo cula lhuç de l’alma. L Pai tornou al caldo.
Mas l nino cuntinou. Dixo que ende prendira la canhona a ua scoba i s’ancarrapitara pula arble al parriba.
L Pai lhebantou outra beç l capion de ls uolhos cansados, i quedou tal i qual cumo la Mai, zassossegado, cul resfuolgo parado, a oubir.
I l pequeinho iba chubindo. L cedro era grandíssemo, mui gordo i mui alto. I l corpico, colado a el, ancarrapitaba debagar, ua metade de cada beç. Frimaba purmeiro ls braços; i solo apuis las piernas abançában até adonde podien. Ende parában, fincadas na dureç de la casca.
La chubida lhebou tiempo. Fui até perciso çcansar trés bezes pul camino, ne ls tocos duros de ls galhos. Al fin, l restro tubo de ser a pulso, porque ls galhicos de la punta yá solo éran çfróncias.
Grimados, nien l Pai nien la Mai dezien nada. Deixában, chenos de miedo, calhados, que l nino chegara a la punta de riba, a la crona, i ponisse ls uolhos einocentes ne l uobo pintarroxado. L niu tenie solo un uobo.
Eiqui, l nino fizo-le parar l coraçon als pais. Todo squecido de l’altura a que staba, fazira cumo se bibir eilhi, acerca de l cielo, fura bibir na tierra, sien percison de ls braços coutelosos agarrados a nada. I dambos bírun nun sfergante l pequeinho a rodar, a caier-se d’alhá riba, de la punta de l cedro, ne l suolo duro i mortal de Nazaré.
Mas l garotico, anque amostrara, sien querer, que todo el se squecira de l barranco adonde staba suspenso, nun se caiu. Dira-se outra cousa. Apuis de agarrar l uobo, de cuntento, dira-le un beiso. I, al topar nel cula calor de la boca, la casca stalhara al meio i nacira d’andrento un pintaxirgo çprumadico.
I l nino cuntaba esta marabilha cula sue einocéncia questumada, cumo quando repetie la cuonta de Jesé de l Eigito, que oubira ler a un bezino.
Al fin, puso mui de mansico l paxarico antre ls palhaços de la cama, i abaixou. I agora, algo cumpormetido, mas cheno de la sue felcidade, sabie un niu.
La cena acabou-se nun silenço pesado. Solo apuis, al redror de l lhume caliente de l rachon d’oulibeira an brasa, ye que ls pais dezírun un pa l outro algues palabras misteriosas, que l nino nun antendiu. Mas para quei antender palabras assi? Querie era guardar andrento del l’eimaige daquel paxarico çprumado i pequerrixo. Esso, i al mesmo tiempo mirar mui zlhumbrado ls dedos de la Mai, que, albos cumo la niebe, filában lhino.
I tanto s’anchiu de l’eimaige de l pintaxirgo, tanto mirou pa la ruoca, l fuso, i aqueilhes dedos ables i marabilhosos, que lhougo deixou caier la cabeça chena de suonho ne l cuolho birge de la Mai.

Miguel Torga, Bichos
Traduçon de Farcisco Niebro
.
.
.
.
.
[an pertués:
.
Jesus
Comiam todos o caldo, recolhidos e calados, quando o menino disse:
- Sei um ninho!
A Mãe levantou para ele os olhos negros, a interrogar. O Pai, esse, perdido no alheamento costumado, nem ouviu. Mas o pequeno, ou para responder à Mãe, ou para acordar o Pai, repetiu:
- Sei um ninho!
O velho ergueu finalmente as pálpebras pesadas, e ficou atento, também.
A criança, então, um tudo-nada excitada, contou. Contou que à tarde, na altura em que regressava a casa com a ovelha, vira sair um pintassilgo de dentro dum grande cedro. E tanto olhara, tanto afiara os olhos para a espessura da rama, que descobrira o manhuço negro, lá no alto, numa galha.

A Mãe bebia as palavras do filho, a beijá-lo todo com a luz da alma. O Pai regressou ao caldo.
Mas o menino continuou. Disse que então prendera a cordeira a uma giesta e trepara pela árvore acima.
De novo o Pai levantou as pálpebras cansadas, e ficou tal e qual a Mãe, inquieto, com a respiração suspensa, a ouvir.
E o pequeno ia subindo. O cedro era enorme, muito grosso e muito alto. E o corpito, colado a ele, trepava devagar, metade de cada vez. Firmava primeiro os braços; e só então as pernas avançavam até onde podiam. Aí paravam, fincadas na casca rija.
A subida levou tempo. Foi até preciso descansar três vezes pelo caminho, nos tocos duros dos ramos. Por fim, o resto teve de ser a pulso, porque eram já só vergôntias as pernadas da ponta.
Transidos, nem o Pai nem a Mãe diziam nada. Deixavam, apavorados, mudos, que o pequeno chegasse ao cimo, à crista, e pussesse os olhos inocentes no ovo pintado. O ninho tinha só um ovo.

Aqui, o menino fez parar o coração dos pais. Inteiramente esquecido da altura a que estava, procedera como se viver ali, perto do céu, fosse viver na terra, sem precisão dos braços cautelosos agarrados a nada. E ambos viram num relance o pequeno rolar, cair do alto, da ponta do cedro, no chão duro e mortal de Nazaré.

Mas a criança, apesar de mostrar, sem querer, que todo se alheara do abismo sobre que pairava, não caiu. Acontecera outra coisa. Depois de pegar no ovo, de contente, dera-lhe um beijo. E, ao simples calor da sua boca, a casca estalara ao meio e nascera lá de dentro um pintassilgo depenadinho.
E o menino contava esta maravilha com a sua inocência costumada, como quando repetia a história de José do Egipto, que ouvira ler a um vizinho.
Por fim, pôs amorosamente o passarinho entre a penugem da cama, e desceu. E agora, um nada comprometido, mas cheio da sua felicidade, sabia um ninho.
A ceia acabou num silêncio carregado. Só depois, à volta do lume quente do cepo de oliveira em brasido, é que os pais disseram um ao outro algumas palavras enigmáticas, que o pequeno não entendeu. Mas para quê entender palavras assim? Queria era guardar dentro de si a imagem daquele passarinho depenado e pequenino. Isso, e ao mesmo tempo olhar cheio de deslumbramento os dedos da Mãe, que, alvos de neve, fiavam linho.
E tanto se encheu da imagem do pintassilgo, tanto olhou a roca, o fuso, e aqueles dedos destros e maravilhosos, que daí a pouco deixou cair a cabeça tonta de sono no regaço virgem da Mãe.]

sexta-feira, 21 de dezembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. X

Traduzido por Bernardo fernandes Monteiro

L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas

Capítulo X

1. I depuis disto designou l Senhor inda outros setenta i dous, i mandou-los de dous an dous adelantre de si, por todas las cidades i lhugares pra onde el tenie de ir.

2. I dezie-les: Grande ye na berdade la colheita, i poucos ls trabalhadores. Rogai puis al duonho de la ceifa que mande trabalhadores pra la sue ceifa.

3. Ide, mirai que you bos mando cumo cordeiros antre lhobos.

4. Nun lhebeis bolsa, nin alforja, nin calçado, i a niun saludeis pul camino.

5. An qualquiera casa, aonde antrardes, dezi purmeiro todo: Paç seia nesta casa.

6. I se alhá houbir algun filho de paç, repousará subre el la bossa paç: i se nun, eilha tornará pra bós.

7. I quedai na mesma casa, comendo i bubendo de l que eilhes tubíren; porque l trabalhador ye digno de l sou jornal. Nun andeis de casa an casa.

8. I an qualquier cidade an que antrardes, i bos recebíren, comei l que se bos ponir delantre.

9. I curai ls anfermos que neilhas houbir, i dizei-les: Stá a chegar a bós outros l reino de Dius.

10. Mas se bós antrardes an algua cidade, i bos nun recebíren, salindo pulas sues praças dizi:

11. Bede que até el polbo, que se nos pegou de la bossa cidade sacudimos contra bós: nun oustante isto, sabei que stá a chegar a bós outros el reino de Dius.

12. Digoi-bos que naquel die haberá menos rigor pra la tal cidade.

13. Ai de ti, Corozain, ai de ti, Betessaida: que se an Tiro i Sidónia se tubíssen oubrado las marabilhas que óbran an bós, hai muito tiempo que eilhas tenerien feito penitencia, cobrindo-se de cilicio i de cinza.

14. Por isso haberá sin dúbida ne die de juízo pra Tiro i Sidónia menos rigor que pra bós.

15. I tu, Cafarnaun, que te lhebantiste até al cielo, serás afundida até al einfierno.

16. L que a bós oube, a mi oube: l que a bós çprézia a mi çprézia; i a quien a mi çprézia, çprézia aquel que ne ambiou.

17. Boltóron depuis ls setenta i dous mui alegres, dezindo: Senhor, até ls mesmos demonhos se nos sujeitan an birtude de l tou nome.

18. I l Senhor les respundiu: You bie caír de l cielo a Satanás, cumo un relhámpago.

19. Eis alhi bos dei you poder de pisardes las sarpientes, i ls scorpiones, i toda la fuorça de l einemigo: i nada bos fará danho.

20. I contodo, el sujeitáren-se-bos ls spritos nun ye lo de que bós bos debeis alegrar, mas si debeis alegrar-bos de que ls buossos nomes stan scritos nes cielos.

21. Naqueilha mesma hora eisultou Jasus a ampulsos de l Sprito Santo, i dixo: Grácias te dou, Pai, Senhor de l cielo i de la tierra, porque scundiste estas cousas als sábios i antendidos, i las rebeleste als pequeinhos. Si, Pai, porque assi fui de l tou agrado.

22. Todas las cousas me ténen sido antregues por miu Pai. I ningun sabe quien ye l Filho, senun l Pai, nin quien l Pai senun l Filho, i aquel a quien l Filho lo quejir rebelar.

23. I tenendo-se bolbido pra sous discípulos, dixo: Ditosos ls uolhos daqueilhes que béien el que bós bedes.

24. Puis you bos afirmo que fúrun muitos ls profetas i reis que deseórun ber l que bós bedes, i nun lo bírun i que deseórun oubir l que bós oubis, i nun lo oubírun.

25. I eis que se lhebantou un doutor de la lei, i le dixo pra lo tentar: Mestre, que hei de you fazer pra antrar na puosse de la bida eiterna?

26. Dixo-le anton Jasus: Que ye lo que stá scrito na lei? cumo lies tu?

27. El, respundendo, dixo: Amarás al Senhor tou Dius, de todo l tou coraçon i de toda la tue alma, i de todas las tues fuorças i de todo l tou antendiniento i al tou próssimo cumo a ti mesmo.

28. I Jasus le dixo: Respundiste bien: fai isso, i biberás.

29. Mas el, querendo justificar-se a si mesmo, dixo a Jasus: I quien ye el miu próssimo?

30. Jasus, prosseguindo ne mesmo çcurso, dixo: un home baixaba de Jerusalen a Jericó i caiu nas manos de ls ladrones, que lhougo lo çpojórun de l que lhebaba: i depuis de le tenéren maltratado cun muitas fridas, se retirórun, deixando-lo meio muorto.

31. Acunteciu, puis, que passaba pulo mesmo camino un saçardote; i, quando lo biu, passou de lhargo.

32. I assi mesmo un lhebita, chegando cerca daquel lhugar, i bendo-lo, passou tamien de lhargo.

33. Mas un samaritano, que iba sou camino, chegou cerca del: i quando lo biu, se mobiu de la cumpaxon.

34. I, chegando-se, le atou las fridas, botando neilhas azeite i bino: i ponendo-lo subre la sue jumenta, lo lhebou a ua stalaije, i tubo cuidado del.

35. I al outro die tirou dous denários, i dou-los al stalajadeiro, i le dixo: ten-me cuidado del: i quanto gastares de mais, you te le tornarei quando boltar.

36. Qual destes trés te parece que fui l próximo daquel que caíu nas manos de ls ladrones?

37. Respundiu lhougo l doutor: aquel que ousou cun l tal de misericordia. Anton le dixo Jasus: Puis bai i fai tu lo mesmo.

38. I acunteciu que, cumo fússen de camino, antrou depuis Jasus an ua aldé, i ua mulhier por nome Marta lo hospedou an sue casa.

39. I esta tenie ua armana chamada Marie, la qual até sentada als pies de l Senhor oubie la sue palabra.

40. Marta, poren, andaba toda afadigada, na cuntina lida de la casa, la qual se apresentou delantre de Jasus i dixo: Senhor, a ti nun se te dá que mie armana me deixasse andar serbindo sola? diç-le puis que me ajude.

41. I respundendo l Senhor, le dixo: Marta, Marta, tu andas mui anquieta i te ambaraças cun l cuidar an muitas cousas.

42. Antretanto solo ua cousa ye necessaira. Marie scolhiu la melhor parte, que nun le será tirada.

(fin)

segunda-feira, 17 de dezembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. IX


Traduzido por Bernardo Fernandes Monteiro


L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas

Capítulo IX

1. Tenendo poren Jasus cumbocado ls doze apóstolos, dou-les poder i outeridade subre todos ls demonhos, i birtude de curar anfermidades.

2. Depuis ambiou-los a pregar l reino de Dius, i a curar ls anfermos.

3. I dixo-les: Nun lhebeis cousa pul camino, nin borono, nin alforja, nin pan, nin tengais dues túnicas.

4. I an qualquier casa an que antrardes, quedai alhi i nun salgais deilha.

5. I quando qualesquier bos nun quérgan recibir, sacudi até l polbo de ls buossos pies, pra serbir de testimunho contra eilhes.

6. Tenendo eilhes puis salido, andában de aldeia an aldeia pregando l abangelho, i fazendo curar an todo l lhugar.

7. I chegou a la noticia de Harodes tetrarca todo l que Jasus oubraba, i quedou cumo suspenso, por que dezien.

8. Uns: Ye Juan que ruscitou de ls muortos. I outros: Ye Elias que aparciu. I outros: Ye un de ls antigos profetas que ruscitou.

9. Anton dixo Harodes: You mandei degolar a Juan: quien ye puis este, de quien you oubo semelhantes cousas? I buscaba oucasion de l ber.

10. I tenendo boltado ls apóstolos, le cuntórun todo quanto habien feito: i Jasus, tomando-los cun el a la parte, fui a un lhugar desierto, que ye de l territorio de Betessaida.

11. I que oubindo ls pobos, lo furon seguindo: i Jasus los recebiu, i falaba-les de l reino de Dius, i sanaba los que nacetában de cura.

12. Ora l die tenie começado yá quaje al fin, quando chegando a el ls doze, le dexírun: Çpide essas gentes, para que indo eilhes por essas aldeias i granjas de la comarca, se recuolhan, i áchen que comer, porque eiqui stamos an un lhugar desierto.

13. Mas Jasus les respundiu: Dai-les bós de comer. I replicórun eilhes: Nós nun tenemos mais de l que cinco panes i dous peixes, se nun ye que debemos ir cumprar mantimiento pra todo l pobo.

14. Porque éran quaje cinco mil homes. Anton dixo Jasus a sous discípulos: Fazei-los sentar pra comer, debididos an ranchos de cinquenta an cinquenta.

15. I eilhes assi lo cumprírun i los fazírun sentar a todos.

16. I tenendo tomado Jasus los cinco panes i dous peixes, lhebantou los olhos al cielo, i les botou la bencion, i partiu, i dou als sous discípulos, pra que los poníssen delantre de las gentes.

17. I comírun todos, i quedórun fartos. I lhebantórun, de l que les sobrou, doze cestos de pedaços.

18. I acunteciu que, stando solo, ourando, se achában cun el tamie ls sous discípulos: i Jasus les preguntou, dezindo: Quien dízen las gentes que sou you?

19. Eilhes respundírun: uns dízen que Juan Bautista, e outros Eilias, e outros que ruscitou algun de ls profetas.

20. Anton les dixo Jasus: E bós quien dezis que sou you? Respundendo Simon Pedro, dixo: L Cristo de Dius.

21. El anton, amenaçando-los, mandou que lo nun dexissen a ningun.

22. Dezindo: Ye necessairo que l filho de l home padeça muitas cousas, i que seia rejeitado puls ancianos i puls príncepes de ls saçardotes, i puls scribas, i que seia antregue a la muorte, i que ruscite al terceiro die.

23. I dezien a todos: Se algun quier benir atrás de mi, negue se a si mesmo, i tome la sue cruz cada die, i siga-me.

24. Porque l que quejir salbar la sue alma benerá a perdé-la, i quien perdir la sue alma, por amor de mi, salbará-la.

25. Porque, que aprobeita un home, se grangear todo l mundo, quando se perde a si mesmo, i se fai danho a si?

26. Porque se algun se ambergonhar de mi i de las mies palabras, tamien l filho de l home se ambergonhará del, quando benir na sue majestade, i na de sou pai, i santos anjos.

27. I digo-bos na berdade que, de ls que eiqui se áchan, alguns hai que nun han de gustar la muorte, até nun béren l reino de Dius.

28. I acunteciu que, passados quaje uito dies depuis que dixo estas palabras, tomou Jasus cunsigo, nun solo a Pedro, mas a Tiago i a Juan, i chubiu a un monte a ourar.

29. I anquanto ouraba, parcie todo outro l rostro, i fizo-se l sou bestido albo i brilhante.

30. I eis que falában cun el dous barones. I estes éran Moisés i Eilias.

31. Que aparcírun chenos de majestade i falában de la sue salida deste mundo, que habien de se cumprir an Jarusalen.

32. Antretanto Pedro i los que cun el stában se tenie deixado bencir de suonho, i spertando, bírun la alegria de Jasus, i ls dous barones que cun el stában.

33. Cunteciu que, al tiempo que se apartórun del, dixo Pedro a Jasus: Mestre, buono ye que nós eiqui steiamos, i fagamos trés tiendas, ua pra ti, outra pra Moisés, i outra pra Eilias: nun sabendo el que dezie.

34. I quando el staba inda dezindo isto, bieno ua nubre i los cobriu, i tubírun miedo, antrando eilhes na nubre.

35. I saliu ua boç de la nubre, dezindo: Este ye aquel miu Filho specialmente amado, oubi-lo.

36. I al salir esta boç, achórun solo a Jasus. I eilhes se calhórun I a ningun dexírun naqueilhes dies cousa niua de las que tenien bisto.

37. I sucediu ne die seguinte que, baixando eilhes de l monte, les bieno salir al ancontro ua grande multidon de gente.

38. I eis que un home de la turba, clamou dezindo: Mestre, rogo-te que pongas ls olhos an miu filho, porque ye l único que tengo.

39. I eis que un sprito se apodrou del, i de repente dá gritos, i el bota-lo por tierra, i lo muobe cun fuorça fazendo-lo scumar, apenas lo lharga deixando-lo feito an pedaços.

40. I pedi a tous discípulos que lo deitássen fuora, i eilhes nun podíron.

41. I respundendo Jasus, dixo: Ah geracion anfiel i perbersa, até quando starei you cun bós, i bos sofrerei? Trai acá l tou filho.

42. I quando este iba chegando, l botou l demonho por tierra, i lo arremessou cun biolentas cumbulsiones.

43. Mas Jasus amenaçou l sprito imundo, i sanou el nino, i lo antregou a sou pai.

44. I pasmában todos de l grande poder de Dius: i admirando-se todos de todas las cousas que fazie, dixo Jasus als sous discípulos: Ponei bós nes bossos coraçones estas palabras: L Filho de l home há-de benir a ser antregue nas manos de ls homes.

45. Mas eilhes nun antendien esta palabra i les era un pouco scura, que nun la cumprendien: i tenien miedo de le preguntar a respeito deilha.

46. Bieno-les anton al pensamiento qual deilhes era maior.

47. Mas Jasus, bendo l que eilhes cuidában nes sous coraçones, tomou un nino, i lo puso junto a si.

48. I les dixo: Todo l que recebir este nino an miu nome, a mi me recibe: i todo l que me recebir a mi, recibe aquel que m’ambiou. Porque quien de antre bós todos ye l menor, esse ye l maior.

49. Anton, respundendo Juan, dixo: Mestre, nós bimos a un que botaba fuora ls demonhos an tou nome, i lo bedemos: porque nun te sigue cun nós.

50. I Jasus lhe dixo: Nun lo proibades, porque el que nun ye contra bós, ye por bós.

51. I acunteciu que, sendo chegado el tiempo de la sue assuncion mostrou el anton un semblante çtemido i resoluto pra ir pra Jerusalen.

52. I mandou adelantre de si mensageiros: i indo eilhes, antrórun an ua cidade de ls samaritanos, pra le prebeniren pousada.

53. I nun lo recebírun, por el dar muostras de que iba pra Jerusalen.

54. L que poren tenendo bisto sous discípulos, Tiago e Juan, dexírun: Senhor, quieres tu que digamos que abaixe fuogo de l cielo, i que los cunsuma?

55. Poren Jasus, bolbendo-se pra eilhes, los reprendiu, dezindo: Bós nun sabeis qual ye el sprito de la bossa bocaçon.

56. L Filho de l home nun bieno a perder las almas, mas a salbá-las. I fúrun pra outra poboaçon.

57. I acunteciu isto: indo eilhes pul camino, bieno un home, i dixo Jasus: Las raposas ténen cuobas, i las abes de l cielo ténen sous niales, mas l Filho de l home nun ten onde reclinar la cabeça.

58. I al outro dixo Jasus: Sigue-me. I el le dixo: Senhor, permite-me que baia you purmeiro anteirar a miu pai.

59. I Jasus le respundiu: Deixa que ls muortos antérren ls sous muortos: i tu bai, i anuncia el reino de Dius.

60. I dixo-le outro: You, Senhor, seguirei-te, mas dá-me licença que you baia purmeiro disponer de ls bienes que tengo an mie casa.

61. Respundiu-le Jasus: Niun que mete la sue mano al arado, i mira pra trás, ye capaç pra l reino de Dius.

domingo, 16 de dezembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. VIII

Traduzido por Bernardo fernandes Monteiro


L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas

Capítulo VIII

1. I acunteciu depuis, que Jasus caminaba por cidades i aldeias, pregando i anunciando l reino de Dius: i los doze cun el.

2. I tamien alguas mulhieres que el tenie lhibrado de spritos malinos i de anfermidades: Marie Madalena, de la qual Jasus habie tirado demonhos.

3. I Juana, mulhier de Cuza, procurador de Harodes, i Suzana, i outras muitas, que le assistien de sues puosses.

4. I cumo houbisse cuncorrido un crescido númaro de pobo, i acudisse cuidadoso a el de las cidades, les dixo Jasus, por semelhança:

5. Saliu l que sembra, a sembrar l sou grano: i a sembrá-lo, ua parte caíu junto al camino, i fui pisada i la comírun las abes de l cielo.

6. I outra caiu subre pedragulho, i quando fui nascida se secou, porque nun tenie houmidade.

7. I outra caiu antre spinos, i lhougo ls spinos que nascírun cun eilha la afogórun.

8. I outra caíu an buona tierra, i, depuis de nascer, dou fruito, ciento por un. Dito isto, ampeçou a dezir an alta boç: Quien ten oubidos de oubir ouba.

9. Anton ls sous discipulos le preguntórun que querie dezir esta parábola.

10. El les respundiu: A bós fui cuncedido conhecer l mistério de l reino de Dius, mas als outros se les fala por parábolas, pra que bendo nun béian, i oubindo nun anténdan.

11. Ye puis este l sentido de la parábola: La semiente ye la palabra de Dius.

12. La que caiu a la borda de l camino, son aqueilhes que la óuben; mas depuis ben l diabro, i tira la palabra de l coraçon deilhes, pra que nun se sálben crendo.

13. Quanto a la que cai an pedragulho, senefica los que recíben cun gusto la palabra, quando la oubírun; i estes nun tenen raízes, porque até cierto tiempo créien, i ne tiempo de la tentacion buoltan atrás.

14. I la que caiu an spinos, estes son los que oubírun; poren, indo por delantre, quédan sofocados de ls cuidados, i de las riquezas i deleites desta bida, i nun dan fruito.

15. Mas la que caíu an buona tierra, estes son los que, oubindo la palabra cun coraçon buono i mui sano, la reténen, i dan fruito pula pacéncia.

16. Ningun puis acende ua lhucierna, i la cubre cun algua basilha, ou la pon debaixo de la cama: pon-la assi subre un candeeiro, pra que béian la lhuç los que éntran.

17. Porque nun hai cousa ancubierta, que nun haga de ser declarada, nin escundida que nan haga de saber-se i fazer-se pública.

18. Bede puis cumo oubis. Porque aquel que ten, le será dado: al que nun ten, inda aquilho mesmo que antende tener le será tirado.

19. I benírun tener cun el sue mai i sous armanos, i nun podien chegar a el pula muita gente.

20. I benírun dezir-le: Tue mai i tous armanos stan alhá fuora: quieren ber-te.

21. El, respundendo, les dixo: Mie mai i mius armanos son aqueilhes que óuben la palabra de Dius i la pónen por obra.

22. I acunteciu isto nun daqueilhes dies: que antrou el i ls sous discipulos an ua barca, i les dixo: passemos a la outra ribeira de l lhago. I eilhes partírun.

23. I anquanto eilhes íban nabegando, drumiu Jasus, i lhebantou-se ua tempestade de biento subre l lhago i peligrában.

24. I chegando-se a el le çpertórun, dezindo: Mestre, nós morremos. I el, lhebantando-se, ancrepou l aire i la tempestade de l’auga, i lhougo todo cessou, i bieno bonança.

25. Dixo-les anton Jasus: Onde stá la buossa fé? Eilhes chenos de temor, se admirórun, dezindo uns para los outros: Quien cuidas que ye este, que assi manda als bientos i al mar, i eilhes le oubedécen?

26. I nabegórun para la tierra de ls gadarenos, que stá frunteira a Galilé.

27. I lhougo que saltórun an tierra, bieno tener cun el un home que staba andemoninhado habie yá muitos tempos, i nun bestie roupa algua, nun habitaba an casa, senun nes sepulcros.

28. Este lhougo que biu Jasus, botou-se delantre del, i, gritando mui alto, dixo: Que tenes tu cumigo, Jasus, Filho de Dius Altíssemo? pido-te que nun me atormentes.

29. Porque Jasus mandaba al sprito eimundo que salisse de l home. Porque habie muitos tiempos que lo arrebataba, i inda que lo guardássen preso an cadenas i grilhones, lhougo rumpie las cadenas, i agitado de l demonho fugie pra ls desertos.

30. I fizo-le Jasus esta pregunta, dezindo: Que nome ye l tou? El anton respundiu: Legion; porque éran an grande númaro ls demonhos que tenien antrado nel.

31. I estes le pedírun que los nun mandasse ir pra l abismo.

32. Ora, andaba alhi pascendo ne monte ua grande manada de cochinos, i le pedien que les pormetisse antrar neilhes. I Jasus lo pormetiu.

33. Salírun puis de l home ls demonhos, i antrórun nes cochinos, i lhougo la manada de ls cochinos se arrojou por un çpenhadeiro ne lhago, i alhi quedou toda afogada.

34. Quando isto bírun ls cochineiros, fugírun i fúrun-lo cuntar a las cidades i pulas granjas.

35. I salírun a ber l que habie acuntecido, i benírun a tener cun Jasus, i achórun a sous pies sentado, yá bestido i an sou juizo, al home de quien habien salido ls demonhos, i tubírun grande miedo.

36. I ls que habien presenciado lo que tenie sucedido les cuntórun tamien cumo l possesso fura lhibrado de la legion.

37. I toda la gente de l territorio de los gadarenos pediu a Jasus que se retirasse deilhes, por que stában possuídos de grande miedo, p’lo que el, ambarcando-se, se retirou de buolta.

38. I pedi-le l home, de quien tenien salido dos demonhos que lo deixasse star cun el. Poren Jasus lo çpediu dezindo:

39. Torna pra tue casa, i cunta las grandes cousas que Dius te fizo. E fui publicando por toda la cidade las singulares grácias que le fazira Jasus.

40. I acunteciu que, tenendo boltado Jasus, lo recebíran las gentes, puis todos lo stában sprando.

41. I eis que bieno un home chamado Jairo, que era príncepe de la sinagoga, i botou-se als pies de Jasus, pedindo-le que benisse a la sue casa.

42. Por que tenie ua filha única, que tenerie doze anhos, i esta staba morrendo. I sucediu que, anquanto iba Jasus caminando, ancomodában-lo ls apertones de l pobo.

43. I ua mulhier padecie fluxo de sangre habie doze anhos i tenie gastado cun médicos todo l sou cabedal, sin poder de niun deilhes ser curada.

44. Chegou por detrás, i tocou la borda de l bestido de Jasus, i ne mesmo anstante le parou la corriente de sangre.

45. Dixo anton Jasus: Quien ye que me tocou? I respundendo todos que niun fura, dixo Pedro, i los que cun el stában: Mestre, las gentes te apértan i ouprímen, i inda me preguntas: Quien ye que me tocou?

46. Replicou inda Jasus: Algun me tocou, porque you conheci que de mi salie ua bertude.

47. Quando la mulhier se biu assi çcubierta, bieno toda tremendo, i se botou als pies de Jasus, i declarou delantre de todo l pobo la causa porque le habie tocado: i cumo quedara lhougo sana.

48. I el dixo: Filha, la tue fé te salbou: Bai-te an paç.

49. Inda el nun tenie acabado de falar, quando bieno un dezir al príncepe de la sinagoga: Ye muorta tue filha, nun te dés al trabalho de acá benir.

50. Mas Jasus, tenendo oubido esta palabra, dixo para l pai de la nina: Nun temas, ten fé sómente, i eilha será salba.

51. I depuis de chegar a casa, mandou que ningun antrasse cun el, senon Pedro i Tiago i Juan, i l pai i la mai de la nina;

52. Antretanto todos la chorában, i se ferien de pena. Poren Jasus les dixo: Nun choreis, que la nina nun stá muorta, mas drume.

53. Mas los que sabien que eilha staba muorta zumbában del.

54. Anton Jasus, tomando-le la mano, dixo an alta boç: Nina, lhebanta-te.

55. Anton la sue alma tornou al corpo, i eilha se lhebantou lhougo. I Jasus mandou que le díssen de comer.

56. Quedórun puis chenos de terror sous pais, a quien Jasus puso preceito de nun cuntáren a persona algua l que se tenie passado.

sábado, 15 de dezembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. VII


Traduzido por Bernardo fernandes Monteiro

L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas

Capítulo VII

1. I depuis que Jasus acabou de fazer sonar todos estes çcursos als oubidos de l pobo, antrou an Cafarnaun.

2. I achaba-se alhi grabemente anfermo, yá quase a las puortas de la muorte, l criado dun centurion, que era muito stimado del.

3. I quando oubiu falar de Jasus, ambiou a el uns ancianos de ls judius, rogando-le que benisse curar l sou criado.

4. I eilhes, lhougo que chegórun a Jasus, le fazien grandes instancias, dezindo-le: Ye pessona que merece que tu le fagas este fabor,

5. Porque ye amigo de la nuossa gente, i el mesmo nos fundou ua sinagoga.

6. Iba puis Jasus cun eilhes. I quando se achaba yá cerca de la casa, le mandou l centurion dezir por sous amigos este recado: Senhor, nun t’afadigues, porque you nun sou mercedor de que tu entres an mie casa.

7. Por esta razon nin you me achei mercedor de te ir buscar: mas diç tu ua sola palabra, i l miu criado será salbo.

8. Porque tamien you sou oufecial subordinado, que tengo soldados a las mies órdenes, i digo a un: Bai acolhá, i el bai; i a outro: Ben acá i el ben; i al miu serbo: Fai isto, i el fai-lo.

9. Lo que oubindo Jasus, quedou admirado, i boltando-se pra l pobo que lo iba seguindo, dixo: An berdade bos afirmo que nin an Eisrael tengo achado fé tamanha.

10. I boltando pra casa los que habien sido ambiados, achórun que staba sano l criado que stubira doliente.

11. I acunteciu isto: ne die seguinte caminaba Jasus pra ua cidade chamada Nain, i íban cun el ls sous discipulos i muito pobo.

12. I quando chegou cerca de la puorta de la cidade, eis que lhebában un muorto a la sepultura, filho único de sue mai, que yá era biúda: i benie cun eilha muita gente de la cidade.

13. Tenendo-la bisto el Senhor, mobido de cumpaxon pra cun eilha, dixo-le: Nun chores.

14. I chegou-se i tocou ne squife. Parórun lhougo los que lo lhebában. Anton dixo: Moço, you te mando, lhebanta-te.

15. I sentou-se l que habie stado muorto, i começou a falar. I Jasus lo entregou a sue mai.

16. Pul que se apodrou de todos l temor, i gloreficában a Dius, dezindo: Un grande profeta se lhebantou antre nós, i bigitou Dius l sou pobo.

17. I la fama deste milagre correu por toda la Judeia, i por toda la comarca.

18. I cuntórun a Juan ls sous discípulos todas estas cousas.

19. I Juan chamou dous de sous discipulos, i mandou-los a Jasus dezindo: Sós tu lo que que hás de benir ou ye outro l que spramos?

20. I cumo benissen estes homes a el, le dexírun: Juan Bautista nos ambiou a ti, pra te preguntar: Yes tu lo que há-de benir, ou ye outro el que spramos?

21. (I naqueilha mesma hora curou Jasus a muitos de anfermidades e de chagas, i de spritos malinos, i dou bista a muitos ciegos).

22. Depuis, dando la sue respuosta, les dixo: Ide dezir a Juan lo que teneis oubido i bido: que ls ciegos béien, ls coxos ándan, ls lheprosos quédan lhimpos, ls xordos óuben, ls muortos ruscítan, als pobres ye anunciado l abangeilho.

23. I que ye bienabinturado todo aquel que nun se scandalizar a miu respeito.

24. I partidos que fúrun ls mensageiros de Juan, começou Jasus a falar del al pobo, dezindo: que fustes bós a ber al deserto? ua canha sacudida de l aire?

25. Mas que fustes bos ber? un home bestido de roupas delicadas? Bien bedes que los bisten roupas preciosas, i biben an delicias, son los que bíben nes palacios de ls reis.

26. Mas que fustes bós ber? un profeta? Na berdade bos digo, i mais que profeta.

27. Este ye aquel de quien stá scrito: Eis ende ambío you l miu anjo delantre de la tue face, que proparará l tou camino delantre de ti.

28. Porque you bos declaro que antre ls nascidos de mulhieres nun hai maior profeta que Juan Bautista, mas l que ye menor ne reino de Dius ye maior de l que el.

29. I todo el pobo, i ls publicanos que tenien sido bautizados cun el bautismo de Juan, dórun gloria a Dius, oubindo estes discursos.

30. Poren ls fariseus i ls doutores de la lei çprezórun l designio de Dius an danho de si mesmos, an nun se tenéren feito bautizar por el.

31. Anton dixo el Senhor: Puis a quien direi que se asseméilhan ls homes d’esta geracion? i cun quien se parécen eilhes?

32. Son semelhantes als ninos, que stan sentados ne terreiro, i que fálan uns pra ls outros, i dízen: Nós tenemos cantado al son de la gaita pra bos dibertir, i bós nun beilestes: tenemos cantado an ar de lamentacion i bós nun chorestes.

33. Porque bieno Juan Bautista, que nin comie pan, nin bobie bino, i deziedes: El stá andemoninhado.

34. Bieno el Filho de l home, que come i bebe, i bós dezis: Béian el home comilon i amigo de bino, que acumpanha cun publicanos i pecadores.

35. Mas la sabedoria fui justificada por todos ls sous filhos.

36. I rogaba-le un fariseu que fusse comer cun el. I habendo antrado an casa de l fariseu, se sentou a la mesa.

37. I ne mesmo tiempo ua mulhier pecadora, que habie na cidade, quando conheciu que staba a la mesa an casa de l fariseu, lhebou ua redoma de alhabastro chena de bálsamo.

38. I ponendo-se a sous pies por detrás del, começou a regar-le ls pies cun lágrimas i los anxugaba cun ls cabeilhos de la sue cabeça, i le beisaba ls pies, i los untaba cun el bálsamo.

39. I quando isto biu el fariseu que lo tenie cumbidado, dixo alhá cun el, fazendo este discurso: Se este home fura profeta, bie sabrie quien i qual ye la mulhier que lo toca, por que ye pecadora.

40. Anton, respundendo, Jasus le dixo: Simon, tengo que te dezir ua cousa. I el respundiu: Mestre, diç-la.

41. Un fiador tenie dous debedores: un debie-le quinhientos dinheiros, i outro cincoenta.

42. Poren, nun tenendo ls tales cun que pagar, remitiu-les el a ambos la díbida. Qual lo ama puis mais?

43. Respundendo Simon dixo: Creio que aquel debedor a quien perdonou maior quantia. I Jasus le dixo: Julgueste bien.

44. I boltando-se pra la mulhier, dixo a Simon: Bés esta mulhier? Antrei an tue casa, nun me deste auga pra ls pies, mas esta cun las sues lágrimas regou ls mius pies, i los anxugou cun ls sous cabeilhos.

45. Nun me deste beisos: mas esta, zde que antrou, nun cesou de me beisar ls pies:

46. Nun unteste la mie cabeça cun bálsamo: i esta cun bálsamo ountou ls mius pies:

47. Pel que te digo que perdonados le son sous muitos pecados, porque amou muito. Mas al que menos se perdona, menos ama.

48. I dixo-le a eilha: perdonados te son ls tous pecados.

49. I los que comien alhi começórun a dezir antre si: Quien ye este, que até perdona pecados?

50. I Jasus dixo pra la mulhier: La tue fé te salbou: bai-te an paç.

(cuntina)

quarta-feira, 12 de dezembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. VI

(cuntinaçon)

Traduzido por Bernardo fernandes Monteiro

L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas

Capítulo VI

1. I acunteciu nun die de sábado, chamado segundo-primeiro, que, cumo passasse pulas senaras, ls sous discípulos cortában spigas, i machucando-las nas manos, las comien.

2. I alguns de ls fariseus les dezien: Por que fazeis l que nun ye lícito nes sábados?

3. I respundendo-les Jasus, dixo: Bós nun teneis lido lo que fizo Dabide quando tubo fame, el i los que cun el stában?

4. Cumo antrou na casa de Dius, i tomou ls panes de la proposicion, i comiu deilhes, i dou als que benien cun el, sendo assi que nun podien comer deilhes senun solo ls saçardotes?

5. Dixo-les mais: L Filho de home ye senhor tamien de l sábado mesmo.

6. I acunteciu que tamien outro sábado antrou Jasus na sinagoga, i ansinaba; i achaba-se alhi un home que tenie ressequida la mano dreita.

7. I ls scribas i ls fariseus lo stában apreitando, pra ber se curaba an sábado, a fin de tenéren de que lo acusáren.

8. Mas Jasus sabie ls pensamentos deilhes, i dixo para l home que tenie la mano ressequida: Lhebanta-te i pon-te an pie ne meio. I lhebantando-se el, quedou an pie.

9. I Jasus les dixo: Pregunto-bos se ye lícito nes sábados fazer bien ou mal, salbar la bida ou tirá-la.

10. Depuis, correndo todos cun ls uolhos, dixo para l home: Stende la tue mano. I stendiu-la el, i fui-le restituída la mano.

11. I eilhes se anchírun de furor, i falában uns cun ls outros pra ber l que farien de Jasus.

12. I acunteciu naqueilhes dies que saliu al monte a ourar i passou toda la nuite an ouracion a Dius.

13. I quando fui die, chamou ls sous discípulos, i scolhiu dentre eilhes doze i que chamou apóstolos.

14. A saber: Simon, a quien dou l subrenome de Pedro, i André sou armano, Tiago i Juan, Felipe, i Bartolomeu.

15. Mateus i Tomé, Tiago filho de Alfeu, i Simon chamado l zelador.

16. Judas armano de Tiago, i Judas Scariotes, que fui l traidor.

17. Baixando depuis cun eilhes, parou nua plainice, acumpanhado de la cometiba de sous discípulos, i de grande multidon de pobo de toda la Judeia, i de Jerusalen, i de las tierras marítimas, assi de Tiro cumo de Sidonia

18. Que tenie cuncorrido a oubi-los i pra que los sanasse de las sues anfermidades. I los que éran atormentados de ls spritos imundos quedában sanos.

19. I todo l pobo fazie deligencia por tocá-lo, puis salie del ua birtude que los curaba a todos.

20. I lhebantando el ls uolhos pra ls sous discípulos dezie: Bienabinturados bós ls pobres, por que buosso ye l reino de Dius.

21. Bienabinturados ls que agora teneis fame, porque bós sereis fartos. Bienabinturados bós que agora chorais, porque bós rireis.

22. Bienabinturados sereis quando ls homes bos aborrecéren, i quando bos separáren i cargáren de anjurias, i rejeitaren l buosso nome cumo malo, por causa de l Filho de home.

23. Folgai naquel die, i alegrai-bos, porque, mirai, grande ye l buosso galardon ne cielo: porque desta maneira tratában als profetas ls pais deilhes.

24. Mas ai de bós ls que sodes ricos, por que teneis la buossa cunsolacion.

25. Ai de bós ls que stais fartos, porque benereis a tener fame. Ai de bós ls que agora rides, porque gemereis i chorareis.

26. Ai de bós quando bos lhoubáren ls homes, porque assi fazien als falsos profetas ls pais deilhes.

27. Mas digo-bos a bós-outros, que me oubis: Amai a buossos einemigos, fazei bien als que bos ténen odio.

28. Dezi bien de ls que dízen mal de bós, i rogai pulos que bos acúsan.

29. I al que te frir nua face, oufrece-le tamien la outra. I al que te tirar la capa, nun defendas lhebar tamien la túnica.

30. I dá a todo aquel que te pedir, i al que tomar l que ye tou, nun lo tornes a pedir.

31. I l que quereis que bos fágan a bós ls homes isso mesmo fazei bós a eilhes.

32. I se bós amais als que bos áman, que mercimiento ye el que bós tenereis? porque ls pecadores tamie áman als que aman a eilhes.

33. I se fazirdes bien als que bos fazen bien, que mercimiento ye l que bós quereis? porque isto mesmo fázen tamie ls pecadores.

34. I se bós amprestardes áqueilhes de quien sprais receber, que mercimiento ye l que bos tenereis? porque tamien ls pecadores amprestan uns als outros, pra que se les faga outro tanto.

35. Amai puis a buossos einemigos, fazei bien, i amprestai sin dende sprardes nada: i tenereis mui grande recumpensa, i sereis filhos d’Altíssimo, que fai bien als mesmos que le son angratos.

36. Seiades puis misericordiosos, cumo tamien bosso Pae ye misericordioso.

37. Nano julgueis, i nun sereis julgados: nun cundaneis, i nun sereis cundanados.

38. Dai, i dará-se-bos: ne seno bos meteran ua buona medida, i bien chena, i bien calcada, i bien acuquelhada; porque qual fur la medida de que bós ousardes para ls outros, tal será la que se use pra bós.

39. I pus-les tamien esta cumparacion: Puode acauso un ciego guiar outro ciego? nun ye assi que un i outro cairan ne barranco?

40. Nun ye l discípulo subre el mestre, mas todo l discípulo será porfeito, i se lo fur cumo sou mestre.

41. I porque bés tu ua ariesta n’uolho de tou armano, i nun reparas na trabe que tenes ne tou uolho?

42. Ou cumo puodes tu dezir a tou armano: Deixa-me, armano, tirar-te de l tou uolho ua ariesta, quando tu nu bés que tenes ne tou ua trabe?

Hipócrita, tira purmeiro la trabe de l tou uolho, i depuis berás pra tirar la ariesta de l uolho de tou armano.

43. Por que nun ye buona árbole la que dá fruitos malos, ni mála árbole la que dá buonos fruitos.

44. Porquanto cada árbole ye conhecida pul sou fruito. Porque nin ls homes conhécen figos de ls spineiros, ni de ls abrolhos bendíman ubas.

45. L home buono, de bun tesouro de l sou coraçon tira l bien i l’home malo de malo tesouro tira el mal. Porque de l que stá cheno l coraçon, disso ye que fala la boca.

46. Mas porque me chamais bós, Senhor, Senhor! i nun fazeis l que you bos digo?

47. Todo l que ben a mi, i nun bé las mies palabras i las pon por obra, you bos mostrarei a quien el ye semelhante.

48. Ye semelhante a un home que fai ua casa: el scabou profundamente subre ua peinha: i quando bieno ua chena d’augas dou arrebatadamente la inundacion subre aqueilha casa, i nun puode mobé-la, porque staba fundada subre rocha.

49. Mas l que oube i nun obra ye semelhante a un home que fai la sue casa subre tierra lhebadiça, na qual batiu cun biolencia la corriente de l riu, i lhougo caíu, i fui grande la ruína daqueilha casa.

(cuntina)

segunda-feira, 10 de dezembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. V


Traduzido por Bernardo Fernandes Monteiro

L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas

Capítulo V

1. I acunteciu que atropelhando-lo la gente acudie a el pra oubir la palabra de Dius, i el staba a la borda de l lhago de Genesaret.

2. I biu dues barcas que stában a la borda de l lhago: i ls pescadores habien saltado an tierra, i lhebában las sues redes.

3. I antrando nua destas barcas, que era de Simon, le rogou que el apartasse un pouco de la tierra, i stando sentado, ansinaba al pobo zde la barca.

4. I lhougo que acabou de falar dixo a Simon: Fai-te mais al lhargo, soltai las buossas redes pra pescar.

5. I respundendo Simon, le dixo: Mestre, depuis de trabalharmos toda la nuite nun apanhemos cousa niua: poren subre la tue palabra soltarei la rede.

6. I depuis que assi lo fazírun, apanhórun peixe an tanta abundáncia, que la rede se les rumpie.

7. L que los oubrigou a dar sinal als cumpanheiros, que stában noutra barca, pra que los beníssen ajudar. I benírun, i anchírun tanto ambas las redes, que pouco faltaba que eilhas nun fússen al fondo.

8. L que bendo Simon Pedro, botou-se als pies de Jasus, dezindo: Senhor, que sou un home pecador.

9. Por que l spanto lo tenie assumbrado a el, i a todos ls que se achában cun el, de ber la pesca de peixe que habien feito.

10. I de la mesma suorte habie deixado pasmados a Tiago i a Juan, filho de Zebedeu, que éran cumpanheiros de Simon. Mas Jasus dixo a Simon: Nun tengas miedo, desta hora an delantre serás pescador de homes.

11. I cumo chegórun a tierra las barcas, eilhes, deixando todo, fúrun lo seguindo.

12. I sucediu que se achaba Jasus an ua daqueilhas cidades, i eis que apareciu un home cheno de lhepra, l qual, bendo a Jasus, i botando-se cun l rostro an tierra, le fizo esta peticion, dezindo: Senhor se tu quieres, bien me puodes lhimpar.

13. I el, stendendo la mano, le tocou, dezindo: Quiero, seias lhimpo. I ne mesmo punto zaparciu del la lhepra.

14. I l mesmo Jasus le mandou que a niun lo dexisse. Mas, bai, le dixo, mostra-te al saçardote, i oufrece pula tue lhimpeza l que fui ourdenado por Moisés, pa les serbir de teçtemunho.

15. Antretanto se standie cada beç mais la fama de l sou nome, i se ajuntórun muitas gentes pra lo oubíren, i pra séren curados de las sues anfermidades.

16. Mas el se retiraba pa l deserto, i se ponie an ouracion.

17. I acunteciu un die, que tamien el se achaba sentado ansinando. Stában igualmente assentados alhi uns fariseus i doutores de la lei, que tenien benido de todas las aldeias de Galileia, i de Judeia, i de Jerusalen: i la birtude de l Senhor staba pronta para los sanar.

18. Eis que aparecírun uns homes que traien subre un lheito un home que staba paralíteco, i que lo querien meter drento de casa, i poné-lo delantre del.

19. Mas nun achando por onde lo meter por ser muita la gente, chubírun al telhado, i, lhebantando las teilhas deitórun-lo abaixo, ne mesmo lheito, ne meio de la casa, delantre de Jasus.

20. L qual, cumo biu la fé de ls homes, dixo: Home, ls tous pecados te son perdonados.

21. Anton começórun ls scribas i ls fariseus a discorrer alhá eilhes, dezindo: Quien ye este, que diç blasfémias? Quien puode perdonar pecados senun solo Dius?

22. Mas Jasus, cumo antendie ls pensamientos deilhes, respundendo, les dixo: Que cunsiderais bós alhá nes buossos coraçones?

23. Qual ye más fácele, dezir: Son-te perdonados ls pecados, ou dezir: Lhebanta-te, i anda?

24. Puis pra que sabas que el Filho de l home ten subre la tierra poder de perdonar pecados (dixo al paralíteco): A ti te digo, lhebanta-te, toma la tue cama, i bai pra tue casa.

25. I lhebantando-se lhougo, a la bista deilhes, agarrou el lheito an que staba, angrandecendo a Dius.

26. I quedórun todos pasmados, i angrandecírun a Dius. I penetrórun-se de temor, dezindo: Hoije tenemos bisto prodigios.

27. I depuis disto saliu Jasus, i biu sentado ne telonio un publicano, por nome Lebi, i dixo-le: Sigue-me.

28. I el deixando todo, lhebantando-se, lo seguiu.

29. I Lebi le dou un grande banquete an sue casa: onde ajuntou grande númaro de publicanos, i outros que stában sentados a lá mesa cun eilhes.

30. Poren ls fariseus i ls scribas deilhes murmurában, dezindo als discípulos de Jasus: porque comeis i bubeis bós cun ls publicanos?

31. I respundendo Jasus, les dixo: Ls que se áchan sanos nun necitan de médico, mas ls que stan anfermos.

32. You bin chamar, nun ls justos, mas ls pecadores, a la penitencia.

33. Anton le dexírun eilhes: Por que razon ls discípulos de Juan, i assi mesmo ls de ls fariseus, fázen muitos aiúnos i ouraciones, i ls tous cómen e bében?

34. Als quales respundiu Jasus: Por bintura podeis bós fazer que aiúnen ls amigos de l sposo, anquanto l sposo stá cun eilhes?

35. Mas alhá beneran dies nes quales, quando el sposo les fur tirado, anton aiunaran naqueilhes dies.

36. I tamien les propuso esta cumparacion: Niun pon remendo de panho nuobo an bestido bielho, por que doutra suorte rompe-se l panho bielho, i l retalho nuobo nun quadra cun l bielho.

37. Tamien niun deita bino nuobo an botos bielhos, por que de outra suorte fará l bino nuobo rebentar ls botos, arramará-se l mesmo bino, i perderan-se ls botos.

38. Mas el bino nuobo debe-se recolher an botos i assi todo se cunserba.

39. De mais que niun, bubendo de l bino bielho, quier lhougo de l nuobo, porque diç: Ye melhor l bielho.

sábado, 17 de novembro de 2007

Eibangeilho de San Lucas – Cap. IV


Por Bernardo fernandes Monteiro


L Santo Abangelho de Jasus Cristo segundo San Lucas


Capítulo IV

1. Cheno puis de l Sprito Santo boltou Jasus de l Jordan, i fui lhebado pul Sprito al deserto.

2. Onde stubo quarenta dies, i fui tentado pul diabro. I nun comiu nada nestes dies: i passados eilhes, tubo fome.

3. Dixo-le anton l demonho: Se sós Filho de Dius, diç a esta piedra que se cumbirta an pan.

4. I Jasus le respundiu: Stá scrito: Que l home nun bibe somente de pan, mas de toda la palabra de Dius.

5. I l demonho el lhebou a un alto monte, i le mostrou todos ls reinos de la redundeza de la tierra, an un momento de tiempo,

6. I le dixo: Darei-te todo este poder i la glória destes reinos: porque eilhes me fúrun dados: i you los dou a quien bien me parcir.

7. Portanto, se tu na mie preséncia, prostrado, me adorares, todos eilhes seran tous.

8. I respundendo Jasus, le dixo: Scrito stá: Al Senhor tou Dius adorarás, i a el só serbirás.

9. Lhebou-le inda a Jerusalen, i puso-lo subre l pináculo de l templo, i dixole: Se yes Filho de Dius, lhança-te deiqui abaixo.

10. Porque stá scrito que Dius mandou als sous anjos, que tubíssen cuidado de ti, i que te guardássen,

11. I que te segurássen an sous braços, para nun frires talbeç l tou pie an algun piedra.

12. I respundendo Jasus, le dixo: Dito stá: Nun tentarás al Senhor tou Dius.

13. I acabada toda la tentacion, se retirou del l demonho, até cierto tiempo.

14. I boltou Jasus, an birtude de l sprito, para Galileia, i la fama del se debulgou por todo aquel paíç.

15. I el ansinaba nas sinagogas deilhes, i era aclamado grande por todos.

16. I biu a Nazaré, onde se habie criado, i antrou na sinagoga, segundo l sou questume, an die de sábado, i lhebantou-se para ler.

17. I fui-le dado l lhibro de l profeta Isaías. I quando zanrolhou l lhibro, achou l lhugar onde staba scrito:

18. L Sprito de l Senhor repousou subre mi, porque el me cunsagrou cun la sue uncion, i ambiou-me a pregar l eibangeilho als pobres, a sanar als quebrantados de l coraçon:

19. A anunciar als catibos redencion, i als ciegos bista, a poner an libardade ls quebrantados para sou resgate, a publicar l anho faborable de l Senhor i l die de la retribuicion.

20. I habendo anrolhado l lhibro, le dou al menistro, i se assentou. E quantos habien na sinagoga tenien ls uolhos fincados nel.

21. I começou el a dezir-les: Hoije se cumpriu esta scritura nos buossos oubidos.

22. I todos le dában teçtemunho, i se admirában de la grácia de las palabras que salien de la sue boca, i dezien: Nun ye este filho de José?

23. Anton les dixo Jasus: Sin dúbida que bós me aplicareis este probérbio: Médico, cura-te a ti mesmo: todas aqueilhas grandes cousas, que oubimos dezir que faziste an Cafarnaun, faç-las tamien eiquí na tue pátria.

24. I prosseguiu: Na berdade bos digo que ningun profeta ye bien aceite na sue pátria.

25. Na berdade bos digo que muitas biúdas habie an Eisrael nos dies de Eilias, quando fui fechado l cielo por trés anhos i seis meses, quando houbo ua grande fame por toda la Tierra:

26. I a ningua deilhas fui mandado Eilias, senun a ua mulhier biúda de Sarepta de Sidónia.

27. I muitos lheprosos habie an Eisrael ne l tiempo de l profeta Eliseu, mas ningun deilhes fui lhimpo, senun Naaman de Síria.

28. I todos ls que stában na sinagoga, oubindo isto, se anchírun de ira.

29. I lhebantórun-se, i lo lhançórun fuora de la cidade: i lo cunduzírun até al cume de l monte, subre lo qual la sue cidade staba fundada, para lo precipitáren.

30. Mas el, passando pul meio deilhes, se retirou.

31. I deciu a Cafarnaun, cidade de Galileia, i eilhí los ansinaba nes sábados.

32. I eilhes se spantában de la sue doutrina; porque la sue palabra era cun outoridade.

33. I staba na sinagoga un home cheno de spritos eimundos, i sclamou an boç alta.

34. Dezindo: Deixa-nos, que tenes tu cun nós, Jasus Nazareno? beniste a perder-nos? bien sei quien yes: yes el Santo de Dius.

35. Mas Jasus le respundiu, dezindo: Calha-te, i sale desse home. I l demonho, depuis de l tener lhançado an tierra ne meio de todos, saliu del sin le fazer mal algun.

36. I quedórun todos chenos de pabor, i falában uns cun ls outros, dezindo: Que cousa ye esta, porque el cun poder i cun bertude manda als spritos imundos, i estes sálen?

37. I por todos ls lhugares de l paíç corrie fama de sou nome.

38. I salindo Jasus de la sinagoga, antrou an casa de Simon. Ora la suogra de Simon padecie grandes febres: i pedírun-le que se cumpadecisse deilha.

39. I anclinando-se an pie subre eilha, puso preceito a la febre, i la febre la deixou. I eilha lhebantando-se lhougo se puso a serbí-los.

40. I quando fui sol puosto, todos ls que tenien anfermos de defrentes males, los traien. I el, ponendo sus manos subre cada un deilhes, los sanaba.

41. I de muitos salien ls demonhos, gritando i dezindo: Tu yes l Filho de Dius: mas el, reprendendo-los, nun permitie que eilhes tal dexíssen, que sabien que el mesmo era l Cristo.

42. I depuis que fui die, tenendo salido, se retirou para um lhugar deserto, e las gentes lo buscában, i fúrun até onde el staba, i lo detenien, para que se nun apartasse deilhes.

43. El les dixo: A las outras cidades ye necessairo tamien que you anuncie el reino de Dius, que para isso ye que fui ambiado.

44. I andaba pregando nas sinagogas de Galileia.