Mostrar mensagens com a etiqueta poesie. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta poesie. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 2 de setembro de 2008

Oulhai l que ye la bida


Un poema einédito de Manuel António Branco de Castro


An 31 de Júlio de 1894 Manuel António Branco de Castro scribe-le ua carta a José Leite de Vasconcelos i ende le ambia un soneto oureginal. Para quien nun saba, Branco de Castro era de Dues Eigreijas i fui por el que José Leite de Vasconcelos tomou l purmeiro cuntato cul mirandés i an casa del stubo ne l berano de 1883. Diç assi a cierta altura de la carta: «Un soneto à pressa, nem contei as sílabas; de Retorica de nada me lembro (Manual de estilo). Servi-me de um Bocage que sei de cor. Pediu-mo numa carta há 3 ou 4 anos.» Apuis acaba assi: «Leia e rasgue logo; cumpri o pedido». Nestas palavras queda bien clara la cuncéncia de Branco de Castro de que screbir sonetos nun era l sou fuorte. Bei-se claramente que nun adomina l'arte de la métrica i de la rima, adominado por stereotipos que mal parece tener daprendido, an que las palabras deficelmente fázen sentido. Por todo esto, nun admira que Leite de Vasconcelos nun haba publicado este soneto nin nanhue obra lhiteraira de Manuel António Branco de Castro. Assi i todo hai que retener la fonda tristeza que sal de las palabras de l soneto, a correspunder al stado de sprito de l outor, nesta altura cumpletamente depremido cula sue bida de lhabrador eisolado i malo an Dues Eigreijas, an que todo le cuorre mal, zde la salude als amores, a las relaciones familiares subretodo cul pai i l'armana. Bien le pide al antigo cumpanheiro de studos que l ajude i l baia a besitar, mas José Leite de Vasconcelos bibe noutro mundo i ten outras preocupaçones. I mesmo an relaçon al mirandés, tenendo an cuonta ua bison pragmática que fui siempre la de José Leite de Vasconcelos, son poucos ls nuobos resultados que inda poderá sacar de l sou antigo cumpanheiro.

Eiqui deixo l soneto, publicado pula purmeira beç, yá que tanto el cumo la carta a José Leite de Vasconcelos nunca fúrun publicados. La scrita fui por mi puosta al son de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.

Esta passa a ser la sola obra lhiteraira de Branco de Castro salida até agora i será, possiblemente, la sola que el screbiu i chegou até nós.



An las arribas de los rius, cabeças de la sierra,
You me querie, amigo, an triste meditacion
Puis la bida ye ua selombra qual paixon
De l que muorre loinge de sue tierra.


Yá las cuordas de la guitarra se quebrórun
Sue mar cumo fúrun las Patrícias Romanas
Roma ye nada del que fai, cousas mundanas,
Cézares, Capitólio, Aventino yá acabórun.


Puis las campanas tócan mui tristes...
Se yá béien salindo l negro pendon
Eirá pa l negro puolo de ls muortos amigo miu... anton!...


La última nuite: la spráncia yá perdida...
You las querie todas al miu lhado...
Mas, miu Manuol, oulhai l que ye la bida!...

Manuel António Branco de Castro


segunda-feira, 25 de agosto de 2008

Alma adorada mie



Ua traduçon einédita de l Abade Manuol Sardina


Publica-se eiqui [yá salida ne l Jornal Nordeste de 19 de Agosto de 2008] la traduçon de l soneto de Luís de Camões Alma minha Gentil feita pul Abade Manuol Sardina. La traduçon fui ambiada a José Leite de Vasconcelos an carta de 31 de márcio de 1885, que nunca chegou a publicar nin deilha sequiera mos deixou nota. L abade Manuol Sardina (era assi assinaba quando screbie an mirandés) era natural de San Martino i fui, possiblemente, l purmeiro mirandés que screbiu la lhéngua mirandesa.


Alma adorada mie, que secumbiste
Tan cedo, d’esta bida descuntente,
Descansa alhá no cielo aternamente
I biba you na tierra siempre triste.

Se na glória aternal, donde chubiste,
D’esta bida hai lhembrança realmente,
Nun squeças esse amor fuorte, eicelente,
Que yá nos uolhos mius tan puro biste.


I se bés que puode algo merecer-te
L lhuito i l delor que me quedou
De la mauga forçosa de perder-te:


Roga a Dius, que tous anhos ancurtiou,
Que tan cedo d’acá me lhiebe a ber-te,
Cumo de los mius uolhos te lhevou.

Luís de Camões
Traduçon de l Abade Manuol Sardina, 1885.


domingo, 28 de outubro de 2007

Flores Mirandesas - José Leite de Vasconcellos


[Eiqui queda l purmeiro lhibro screbido an mirandés, an 1884 i nesse mesmo anho publicado. Essa honra pertence-le a José Leite de Vasconcellos, que tamien fui el que dou a coincer l mirandés al mundo, a el se debendo tamien alguns de ls mais amportantes studos subre la lhéngua mirandesa.

La bersion desse lhibrico que eiqui se deixa ye la bersion antegral, na parte lhiterária, yá que l lhibrico ten tamien ua antroducion i un bocabulairo. La scrita fui por mi puosta al modo de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa. A.F.]




Als poetas

Á poetas, altibas naturezas,
Q’andais buscando l belo i la berdade,
Son para bós, na sue simplecidade,
Estas pequeinhas froles mirandesas.

Tierra de Miranda, 8 de Setembre de 1884




La lhéngua mirandesa

A Manoel Sardinha


Quien dirie q’antre ls matos eiriçados,
Las ourrietas i ls rius desta tierra,
Bibie, cumo l chougarço de la sierra,
Ua lhéngua de sons tan bariados?


Mostre-se i fale-se essa lhéngua, filha
Dun pobo que ten neilha l choto i l canto!
Nada por cierto mos cautiba tanto
Cumo la forma an que l’eideia brilha.


Zgraciado daquel, q’abandonando
La pátria an que naciu, la casa i l huorto,
Tamien se squece de la fala! Quando
L furdes ber, talbeç que steia muorto!

Tierra de Miranda, 7 de Setembre de 1884




Marie

A mulher, p’ra ser mulher,
Deve-se chamar Maria.
(Cant. Pop. Port.)


La lhuna, cumo un queiso
N’aire se bei arguida:
Dá-me na boca un beiso...
Cun el me darás la bida!...


Antre las brimes berdes
Passa cantando l riu:
Cumigo nun te perdes,
Amor miu, amor miu!


De l monte l pastorico
Recuolhe l sou ganado:
Nun nada mais rico
Q’un peito namorado.


Que guapa! que bistosa
L’aldé! Amor sin fin!
Marie, tu sós la rosa
De todo este jardin.

Tierra de Miranda, 7 de Setembre de 1884




A ũa «Associação Académiaca»


A E. Costa Macedo


You bos saludo alegre, antuziasmado,
Moços, a quien calece un sol tan puro,
Balientes çtruidores de l passado,
Atrebidos suldados de l feturo!


You bos saludo, armanos mius! La bida
Nun ye senó la marcha gloriosa
De la berdade: steia siempre arguida
La nuossa alma a la lhuç quelor de rosa!


Se aquel que para trás solo camina
Bos dezir: - Arrecula, mocidade!...
Bós respundereis (la rezon l ansina):
- Nun se defama assi la Libardade!

Alijó, Setembre de 1883




Trobas

Ar regorbé d’una esquina
Te bi la primera be ...
(Cant. pop. Andal.)


Nunca houbo an tódo l lhugar
Ũa rapaza mais guapa!
Quien, drento de la sue capa,
Pudira drumir, sonhar!


L sol nun ten tanta lhuç
Cumo ls sous uolhos castanhos!
Nien l splandor de la cruç
Causa zmaios tamanhos!


You de cierto que studara
La ciéncia mais cumpleta
Na sue cabelheira preta,
Nas tintas de la sue cara.


Que sauidade i delor!
Todo esso acaba, Marie!
Assi nun fusse l amor
La rosa dun solo die!

Tierra de Miranda, 7 de Setembre de 1884




Pertual

(Camões – Lus. III, 20-21)


A Trindade Coelho


Bede-lo, quaije n’alto d’la cabeça
D’l’Ouropa toda l reino Lusitano,
Donde la tierra acaba i l mar ampeça
I donde Febo drume n’Ouceano.
L cielo quijo q’esta eiqui floreça
Nas armas contra l bruto Mouritano,
Botando-lo de si, i nien l deixando
Alhá, n’África, star la paç gozando.


Ye esta la mie pátria mui amada:
Se a eilha me lhebar l Cielo amigo,
Cun toda la mie obra yá acabada,
Apague-se esta lhuç ende cumigo!
Fui datrás Lusitánia, assi chamada
De Luso ou Lysa, que de l Baco antigo
Éran filhos, parece, ou cumpanheiros,
I antre ls sous habitantes ls purmeiros.

Tierra de Miranda, 8 de Setembre de 1884




Ad te venio

O dia que non che falo
Tod’é tristeza na y alma.
(Cant. Pop. Galleg.)


Á! tu nun sabes l prazer que tengo
Bendo ls tous uolhos claros cumo l die!
Sou de mui loinje, i alhá de loinje bengo,
Prisoneiro d’amor, an romarie:


Puis hai acauso romarie mais santa
Que la que l coraçon fai al amor?
L amor! Ne l nial l reissenhor l canta,
Respira-lo nas arbles la flor.


L amor! La fuonte chena de doçura
Adonde todos bamos a buber...
Sien el, la bida era
ũa nuite scura,
I l mundo solidon sien la mulhier.


Cumo la rosa, que pendiu ne l suolo,
Se lhebanta cul aire que passou,
La mie alma cuntigo, que cunsolo!,
Pa l Cielo i pa la lhuç se lhebantou.

Tierra de Miranda, 6 de Setembre de 1884



Las muralhas de Miranda


A Branco de Castro


Que quiés! ye un trabayu
Q’el Señor me dá.
(Poes. Stur.)


Duol-me tanto assi ber hoije ne chano
Estas ruinas datrás tan festejadas
Ne l burborino houmano!


La buossa pena an fin sufri calhadas:
Todo s’acaba! Todo cai! Sobrano
Cuorre l tiempo. Cuitadas!


Ambaixo tristemente l Douro Chora,
Cumo n’eigreija, antre las foias fries,
L queruja a toda l’hora:


Son mui malos, á si, ls buossos dies!
La termienta alhá riba s’oube agora,
- Que lhágrimas las mies! –


I bós, sien fuorça, sien bigor, al menos
De guerra nun podeis sultar un grito
Pa ls cielos serenos!


Esso fui todo pul Çtino scrito...
Ai de mi! Nada sirbe yá l miu threnus,
Perdido n’anfenito!

Tierra de Miranda, 8 de Setembre de 1884