Mostrar mensagens com a etiqueta Francisco Meirinhos. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Francisco Meirinhos. Mostrar todas as mensagens

quinta-feira, 18 de outubro de 2007

Francisco Meirinhos. Bida i obra


Francisco Meirinhos naciu an 1823, an San Martino de Angueira i fui reitor de Avelhanoso. Del mos diç J. Leite de Vasconcellos (Estudos de Philologia Mirandesa, I, pp. 30-31) que “Apesar dos seus 76 annos de idade (an 1899), o Sr. Reitor de Avellanoso dedilha ainda a lyra, como qualquer joven árcade.”

Sabemos que era un home de berso fácele pus se chegou a çpedir dua fuorça de suldados d’anfantarie que iba pa las quelónias, cun un çcurso todo an berso i que fui publicado pul jornal Primeiro de Janeiro (21 de Nobembre de 1990, p. 1, c. 7).

De ls bários poemas que oufereciu a J. Leite de Vasconcellos, an mirandés, este solo publicou un dei-lhes, La Nina [
Estudos de Philologia Mirandesa, II, 31-34], poema an quadras populares de siete sílabas, tratando dun tema romántico, i que talbeç assente an algue stória popular que se cuntasse ou que tubira acuntecido por aqueilhes tiempos an que screbiu. Ye mui pouco para abaluar de l sou balor lhiterário, i stranha-se que José Leite de Vasconcellos le deia l agabarrion que ponimos arriba i nun le tenga publicado mais poemas, nua atitude que tamien ousou cun outros outores mirandeses i principalmente cun Bernardo Fernandes Monteiro.
Assi i todo, por este pequeinho poema bei-se que domina bien la técnica de la métrica i de la rima. Del tamien publicou J. Leite de Vasconcellos ua traduçon de l Padre Nuosso i de l’Abe Marie. Mesmo coincendo tan pouco de ls sous scritos an mirandés, l padre Francisco Meirinhos nun puode deixar de ser cunsidrado un de ls fundadores de la lhiteratura mirandesa.

Amadeu Ferreira [2004]

Francisco Meirinhos - scritos publicados


La nina

Era un daqueilhes meses
Quando cantaba la rolha,
I a estas ninas pequeinhas
Qualquier cousa se l’antolha.

Habie cumprado miu pai
Un tagalhico d’oubeilhas,
I fumus, you i la nina,
Alhá pa l monte cun eilhas.

Lhebemos nuossa merenda
(Era de trigo bien guapo!)
Para cenar a la nuite.
Las castanhuolas nun saco.

L die staba mui cralo,
L monte cheno de froles;
Los paxaricos cantában
Las sues cantigas d’amores.

La nina apanhaba froles,
I arranjaba sous ramicos,
I cantaba sues cantigas
A par de los paxaricos.

Cada cousa que fazie
La palumbica einocente,
Cumo éran sin malícia,
Fartaba de rir la gente.

Yá quaije al anuitecer,
Eilhi al Balhe de l Pino
Ampuntei-la para casa,
I perdiu-se no camino.

You cuidei qu’eilha haberie ido
Dreitica a tener a casa;
Nun me tornei a acordar
De la buona la rapaza.

Mie mai, cuidando que staba
Cumigo bien recolhida;
I eilha, l alma de Dius,
Toda la nuite perdida!

Ai... ai... mie nina de l’alma!
Para dezir la berdade,
Solo de you lo cuntar
Dá-me muita senhardade.

Apareciu al outro die
Arrimadica a ua squina,
Toda rouca de chorar,
La cuitadica la nina.

Naide deixe assi anjicos
Solos al Dius te me dou:
Puode suceder a muitos
Lo que a esta le passou.

Francisco Meirinhos
Publicado por José Leite de Vasconcellos, in Estudos de Philologia Mirandesa, II, 31-34



[Testo puosto cunsante la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa, por Amadeu] Ferreira.