Mostrar mensagens com a etiqueta Camões. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Camões. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 25 de agosto de 2008

Alma adorada mie



Ua traduçon einédita de l Abade Manuol Sardina


Publica-se eiqui [yá salida ne l Jornal Nordeste de 19 de Agosto de 2008] la traduçon de l soneto de Luís de Camões Alma minha Gentil feita pul Abade Manuol Sardina. La traduçon fui ambiada a José Leite de Vasconcelos an carta de 31 de márcio de 1885, que nunca chegou a publicar nin deilha sequiera mos deixou nota. L abade Manuol Sardina (era assi assinaba quando screbie an mirandés) era natural de San Martino i fui, possiblemente, l purmeiro mirandés que screbiu la lhéngua mirandesa.


Alma adorada mie, que secumbiste
Tan cedo, d’esta bida descuntente,
Descansa alhá no cielo aternamente
I biba you na tierra siempre triste.

Se na glória aternal, donde chubiste,
D’esta bida hai lhembrança realmente,
Nun squeças esse amor fuorte, eicelente,
Que yá nos uolhos mius tan puro biste.


I se bés que puode algo merecer-te
L lhuito i l delor que me quedou
De la mauga forçosa de perder-te:


Roga a Dius, que tous anhos ancurtiou,
Que tan cedo d’acá me lhiebe a ber-te,
Cumo de los mius uolhos te lhevou.

Luís de Camões
Traduçon de l Abade Manuol Sardina, 1885.


segunda-feira, 22 de outubro de 2007

Siet'anhos de pastor Jacob serbie



[Manuel Ferreira Deusdado, na sue obra Escorços Trasmontanos – Ensaio de Literatura Regional (ed. Livrarias Aillaud e Bertrand, Lisboa, 1912), publica un anteressante testo chamado ‘Um Legionário Napoleónico’, mistura de stória, cuonta i crónica romanceada (pp. 182-202). Fala ende dun tal António José Joaquim Miranda que an 1808, cumo oufecial, fui na Lhegion Strangeira, comandada pul Marqués de Alorna i a las ordes de Napoleon. Esse home acabou por tornar pa la sue tierra (Bumioso, pus habie nacido an Paradinha de Outeiro) cumo coronel, sendo home afamado pula sue sabedorie, por todos sendo cunsultado a respeito de qualquiera assunto.
A p. 196, diç Ferreira Deusdado: “O coronel era uma espécie de doutor sabe tudo dos contos ingleses; o lavrador consultava-o sôbre as colheitas, o enfermo sôbre a doença, o demandista sôbre o seu pleito, o noivo sôbre a sua felicidade. Até o furriel da guerra de Maria da Fonte o consultava sobre a tradução, em verso, dos Lusíadas em língua mirandesa. Como amostra levou-lhe a versão, para a examinar, dum celebrado soneto de Camões, que êle dedicava à sua noiva, natural de Duas-Igrejas.”
Ora este furriel de la guerra de la Marie de la Fuonte, diç Ferreira Deusdado, era nin mais nin menos que Bernardo Fernandes Monteiro, que se bieno a casar cun ua tie de Dues Eigreijas. Lhougo a seguir pon [pág. 197] la traduçon de l soneto feita por este outor, que eiqui deixo. A. F.]



Por Bernardo Fernandes Monteiro


Siet’anhos de pastor Jacob serbie
Labon, pai de Raquel, serrana bela;
Mas nun serbie al pai serbie a eilha,
Qu’a eilha solo por prémio pretendie.

Ls dies na spráncia dun solo die,
Passaba cuntentando-se cun bé-la
Puis l pai, ousando de coutela,
An lhugar de Raquel le dou a Lie.

Bendo l triste pastor que cun anganhos
Assi l’era negada la sue pastora,
Cumo se nun tubira merecida,

Ampeçou a serbir outros siet’anhos,
Dezindo: Mais serbira, se nun fura
Pra tan lhong’anhos tan curta la bida!

quinta-feira, 18 de outubro de 2007

Manuol Sardina - scritos publicados




1. Carta screbida a José Leite de Vasconcellos na 1884 (parte)

“... You mesmo, que sei bien este dialeto, solo agora, grácias al buosso bun eisemplo, i tamien al bun gusto que m’apeguestes, ampeço a descubrir filones d’ouro nesta antressantíssima lhéngua, que se ten cunserbado stacionária, cumo las gentes senzielhas que la fálan, Dius sabe quantos seclos haberá yá. I todo esto debemos nusoutros, los anfelizes mirandeses, a los gobernos paternales de l rei nuosso sinhor, que siempre nos há despreziado, i a los sábios nun menos paternales de las nuossas academias, que nin sequiera sáben de la eisisténcia de tal mina, esto ye, de tal lhéngua. Bergonha aterna a todos eilhes!...”

Manoel Sardinha
Outubre (?) de 1884
In J. Leite de Vasconcellos, Flores Mirandesas, 1884



2. Aqueilha Cautiba, traduçon de Luís de Camões [1893]

Aqueilha cautiba
Que me ten cautibo,
Porque neilha bibo,
Yá nun quier que biba.

You nunca bi rosa
An ramos macius
Q’a los uolhos mius
Fusse tan fermosa.

Nin no campo flores,
Nin no cielo streilhas
Beio you pareilhas
Cun los mius amores.

Rostro singular!
Uolhos sossegados,
Negros i cansados,
Mas nó de matar!

Ua grácia biba
Que neilhes le mora,
Para ser senhora
De quien ye cautiba!

Pelo negro, oundeoso,
Cumparado al qual
L louro, afinal,
Ye menos fermoso!

Negrura d’amor....
Tan doce onde hai clara?
La niebe trocara
Cun eilha la quelor !

Alegre i mansa, oh!
Mas grabe, ua hourí,
Bés-la stranha si,
Mas… bárbara nó!

Sue preséncia mansa
Tromentos serena:
Toda la mie pena
Neilha anfin descansa.

Esta la cautiba
Que me ten cautibo:
I puis neilha bibo,
Ye fuorça que biba.

Luís de Camões
Traduçon de Manuol Sardina

in XAVIER DA CUNHA, Pretidão de Amor. Endechas de Camões a Bárbara escrava seguidas da respectiva traducção em várias línguas e antecedidas de um preambulo, Lisboa, Imprensa Nacional, 1893, pp. 307-310.



3. Zara, traduçon de l poema de Antero de Quental [1894]


Feliç de quien passou p’r antre la mauga
I l lhuitar de la bida temultosa
Ancunciente, cumo l’alba rosa,
I lebe qual selombra subre l’auga!

La bida era-te um suonho: andefenido,
Mas suable i traspariente, d’einocente.
Acordeste ... sorriste ... i bagamente
Acuntineste l suonho anterrumpido.

Antero de Quental
Traduçon de Manuol Sardina
in Antero de Quental, Zara, edição polyglotta, Lisboa, Imprensa Nacional, 1894.




[L testo an pertués:
Feliz de quem passou, por entre a magoa
E as paixões da existencia tumultuosa,
Inconsciente como passa a rosa,
E leve como a sombra sobre a agua.

Era-te a vida um sonho: indefenido
E tenue, mas suave e transparente.
Acordaste ... sorriste ... e vagamente
Continuaste o sonho interrompido.]



[Todos ls testos fúrun puostos cunsante la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa, por Amadeu Ferreira.]