Mostrar mensagens com a etiqueta poema. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta poema. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 22 de outubro de 2007

Siet'anhos de pastor Jacob serbie



[Manuel Ferreira Deusdado, na sue obra Escorços Trasmontanos – Ensaio de Literatura Regional (ed. Livrarias Aillaud e Bertrand, Lisboa, 1912), publica un anteressante testo chamado ‘Um Legionário Napoleónico’, mistura de stória, cuonta i crónica romanceada (pp. 182-202). Fala ende dun tal António José Joaquim Miranda que an 1808, cumo oufecial, fui na Lhegion Strangeira, comandada pul Marqués de Alorna i a las ordes de Napoleon. Esse home acabou por tornar pa la sue tierra (Bumioso, pus habie nacido an Paradinha de Outeiro) cumo coronel, sendo home afamado pula sue sabedorie, por todos sendo cunsultado a respeito de qualquiera assunto.
A p. 196, diç Ferreira Deusdado: “O coronel era uma espécie de doutor sabe tudo dos contos ingleses; o lavrador consultava-o sôbre as colheitas, o enfermo sôbre a doença, o demandista sôbre o seu pleito, o noivo sôbre a sua felicidade. Até o furriel da guerra de Maria da Fonte o consultava sobre a tradução, em verso, dos Lusíadas em língua mirandesa. Como amostra levou-lhe a versão, para a examinar, dum celebrado soneto de Camões, que êle dedicava à sua noiva, natural de Duas-Igrejas.”
Ora este furriel de la guerra de la Marie de la Fuonte, diç Ferreira Deusdado, era nin mais nin menos que Bernardo Fernandes Monteiro, que se bieno a casar cun ua tie de Dues Eigreijas. Lhougo a seguir pon [pág. 197] la traduçon de l soneto feita por este outor, que eiqui deixo. A. F.]



Por Bernardo Fernandes Monteiro


Siet’anhos de pastor Jacob serbie
Labon, pai de Raquel, serrana bela;
Mas nun serbie al pai serbie a eilha,
Qu’a eilha solo por prémio pretendie.

Ls dies na spráncia dun solo die,
Passaba cuntentando-se cun bé-la
Puis l pai, ousando de coutela,
An lhugar de Raquel le dou a Lie.

Bendo l triste pastor que cun anganhos
Assi l’era negada la sue pastora,
Cumo se nun tubira merecida,

Ampeçou a serbir outros siet’anhos,
Dezindo: Mais serbira, se nun fura
Pra tan lhong’anhos tan curta la bida!

Canciones Populares



[L jornal O MIRANDEZ, n.º 38, de 25/10/1895, publica bárias quadras a que chama “Canciones Populares”, que nun stan assinadas i chenas de erros, mas que J. Leite de Vasconcellos ne ls Estudos de Philologia Mirandesa, I, p. 27, diç que fúrun screbidas por Bernardo Fernandes Monteiro. Mais ua beç, solo la palabra del mos ourienta na question de l’outorie de l testo. Seia cumo fur, i la strutura de l texto i l sou títalo outorízan-mos a poner essa heipótese, nun ye de poner de parte que Bernardo Fernandes Monteira traduzira quadras populares, cumo fizo noutras oucasiones. Anque tratando-se de cantigas populares i a Bernardo Monteiro solo le caba l’outorie de la traducion, inda assi cuntino a cunsiderar que, na medida de la sue anterbençon i solo nessa medida, la obra le debe de ser atribuida. A.F.]



Por Bernardo Fernandes Monteiro


Na solidon mais scura
La mágoa bengo chorar,
Anquanto nun ben la muorte
Mius tristes dies acabar.

L miu coraçon por artes
Antrou ne tou pensamento;
Ye cumo l crime de la forca,
Que nunca ten lhibramento.

You sou tou i tu sós miu,
Ambos nós somos felizes;
La cadena que nos prende
Ne fondo deitou raízes.

De la boca fizo un tinteiro,
De la lhéngua pruma aparada,
De les dientes letra menuda,
De les beiços carta cerrada.

L miu coraçon palpita
Quanto palpita me diç,
Que cuntigo, tarde ou cedo,
Hei-de benir a ser feliç.
(sin assinatura)

domingo, 21 de outubro de 2007

L cántaro de Juana



[L jornal O MIRANDEZ, n.º 38, de 25/10/1895, p. 3, publica un poema an mirandés, que nun stá assinado i ten cumo títalo “L Cántaro de Joana”, mas que J. Leite de Vasconcellos ne ls Estudos de Philologia Mirandesa, I, p. 27, diç que fui scrito por Bernardo Fernandes Monteiro. Trata-se dua traducion ou será oureginal? Nun tengo dados para respunder. Mas algo puode ser dezido, sin antrar nua análeze lhiterária de l poema: tanto por sou cuntenido cumo pula forma, l poema nun ye popular. Quanto a la forma, de métrica i rima algo atabalhoadas, puode dezir-se que las coplas de cinco bersos nun son mui ousadas an cantigas populares. Quanto al cuntenido, bemos que se trata dun cuntenido eirudito i tratado dua forma eirudita, até pula citacion que faç na fin, ‘puis cumo dízen outores’. Portanto la question que, neste caso, se puode poner ye: Bernardo F. Monteiro poeta?, ou tradutor de outro poeta? La question de el nun andicar de quien faç la traducion, se fur l caso, nun ye porblema, puis nunca mos diç de quien traduç, cumo yá bimos noutros casos. La scrita fui por mi puosta al modo de la Cumbençon Ourtogrráfica de la Lhéngua Mirandesa. A. F.]

Por Bernardo Fernandes Monteiro



Tantas vezes l’amprestou
Juana l cántaro a Fagunte,
I el tantas vezes sacou
Auga cum el de la fuonte,
Até que se le quebrou.


Nun podendo outro traier
Quedou Fagunte cunfuso,
I Juana stuta mulhier,
Fizo cola i l cumpuso
Cumo Dius l dou a antender.


Lhougo amprestou-lo a Humberto
L qual l truxo roto
(Por donde yá staba abierto)
I Juana armou un alboroto
Cumo se la tubíssen muorto.


L simples Humberto acreditou
Ser sue l’abaria
Pul que palabra dou
De aboná-lo al outro die.
I eisatamente cumpriu.


An cántaros i an amores,
Nun se ganha pra sustos,
Puis cumo dízen outores:
Acuntece que les justos
Págan puls pecadores

(sin assinatura)

quinta-feira, 18 de outubro de 2007

Francisco Meirinhos - scritos publicados


La nina

Era un daqueilhes meses
Quando cantaba la rolha,
I a estas ninas pequeinhas
Qualquier cousa se l’antolha.

Habie cumprado miu pai
Un tagalhico d’oubeilhas,
I fumus, you i la nina,
Alhá pa l monte cun eilhas.

Lhebemos nuossa merenda
(Era de trigo bien guapo!)
Para cenar a la nuite.
Las castanhuolas nun saco.

L die staba mui cralo,
L monte cheno de froles;
Los paxaricos cantában
Las sues cantigas d’amores.

La nina apanhaba froles,
I arranjaba sous ramicos,
I cantaba sues cantigas
A par de los paxaricos.

Cada cousa que fazie
La palumbica einocente,
Cumo éran sin malícia,
Fartaba de rir la gente.

Yá quaije al anuitecer,
Eilhi al Balhe de l Pino
Ampuntei-la para casa,
I perdiu-se no camino.

You cuidei qu’eilha haberie ido
Dreitica a tener a casa;
Nun me tornei a acordar
De la buona la rapaza.

Mie mai, cuidando que staba
Cumigo bien recolhida;
I eilha, l alma de Dius,
Toda la nuite perdida!

Ai... ai... mie nina de l’alma!
Para dezir la berdade,
Solo de you lo cuntar
Dá-me muita senhardade.

Apareciu al outro die
Arrimadica a ua squina,
Toda rouca de chorar,
La cuitadica la nina.

Naide deixe assi anjicos
Solos al Dius te me dou:
Puode suceder a muitos
Lo que a esta le passou.

Francisco Meirinhos
Publicado por José Leite de Vasconcellos, in Estudos de Philologia Mirandesa, II, 31-34



[Testo puosto cunsante la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa, por Amadeu] Ferreira.

Manuol Sardina - scritos publicados




1. Carta screbida a José Leite de Vasconcellos na 1884 (parte)

“... You mesmo, que sei bien este dialeto, solo agora, grácias al buosso bun eisemplo, i tamien al bun gusto que m’apeguestes, ampeço a descubrir filones d’ouro nesta antressantíssima lhéngua, que se ten cunserbado stacionária, cumo las gentes senzielhas que la fálan, Dius sabe quantos seclos haberá yá. I todo esto debemos nusoutros, los anfelizes mirandeses, a los gobernos paternales de l rei nuosso sinhor, que siempre nos há despreziado, i a los sábios nun menos paternales de las nuossas academias, que nin sequiera sáben de la eisisténcia de tal mina, esto ye, de tal lhéngua. Bergonha aterna a todos eilhes!...”

Manoel Sardinha
Outubre (?) de 1884
In J. Leite de Vasconcellos, Flores Mirandesas, 1884



2. Aqueilha Cautiba, traduçon de Luís de Camões [1893]

Aqueilha cautiba
Que me ten cautibo,
Porque neilha bibo,
Yá nun quier que biba.

You nunca bi rosa
An ramos macius
Q’a los uolhos mius
Fusse tan fermosa.

Nin no campo flores,
Nin no cielo streilhas
Beio you pareilhas
Cun los mius amores.

Rostro singular!
Uolhos sossegados,
Negros i cansados,
Mas nó de matar!

Ua grácia biba
Que neilhes le mora,
Para ser senhora
De quien ye cautiba!

Pelo negro, oundeoso,
Cumparado al qual
L louro, afinal,
Ye menos fermoso!

Negrura d’amor....
Tan doce onde hai clara?
La niebe trocara
Cun eilha la quelor !

Alegre i mansa, oh!
Mas grabe, ua hourí,
Bés-la stranha si,
Mas… bárbara nó!

Sue preséncia mansa
Tromentos serena:
Toda la mie pena
Neilha anfin descansa.

Esta la cautiba
Que me ten cautibo:
I puis neilha bibo,
Ye fuorça que biba.

Luís de Camões
Traduçon de Manuol Sardina

in XAVIER DA CUNHA, Pretidão de Amor. Endechas de Camões a Bárbara escrava seguidas da respectiva traducção em várias línguas e antecedidas de um preambulo, Lisboa, Imprensa Nacional, 1893, pp. 307-310.



3. Zara, traduçon de l poema de Antero de Quental [1894]


Feliç de quien passou p’r antre la mauga
I l lhuitar de la bida temultosa
Ancunciente, cumo l’alba rosa,
I lebe qual selombra subre l’auga!

La bida era-te um suonho: andefenido,
Mas suable i traspariente, d’einocente.
Acordeste ... sorriste ... i bagamente
Acuntineste l suonho anterrumpido.

Antero de Quental
Traduçon de Manuol Sardina
in Antero de Quental, Zara, edição polyglotta, Lisboa, Imprensa Nacional, 1894.




[L testo an pertués:
Feliz de quem passou, por entre a magoa
E as paixões da existencia tumultuosa,
Inconsciente como passa a rosa,
E leve como a sombra sobre a agua.

Era-te a vida um sonho: indefenido
E tenue, mas suave e transparente.
Acordaste ... sorriste ... e vagamente
Continuaste o sonho interrompido.]



[Todos ls testos fúrun puostos cunsante la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa, por Amadeu Ferreira.]